De Oratione (4)

Secundum hanc formam subiungimus: FIAT UOLUNTAS
TUA IN CAEIIIS ET IN TERRA, non quod aliquis obsistat, quo
minus uoluntas dei fiat, et ei successum uoluntatis suae oremus,
sed in omnibus petimus fieri uoluntatem eius. ex interpretatione
enim figurata carnis et spiritus nos sumus caelum
et terra. quamquam etsi simpliciter intellegendum est, idem
tamen est sensus petitionis, ut in nobis fiat uoluntas dei in
terris, ut possit scilicet fieri et in caelis. quid autem deus
uult quam incedere nos secundum suam disciplinam? petimus
ergo substantiam et facultatem uoluntatis suae

subministret
nobis, ut salui simus et in caelis et in terris, quia summa est
uoluntatis eius salus eorum quos adoptauit. est et illa dei
uoluntas, quam dominus administrauit praedicando operando
sustinendo. si enim ipse pronuntiauit non suam, sed patris
facere se uoluntatem, sine dubio, quae faciebat, ea erat uoluntas
patris, ad quae nunc nos uelut ad exemplaria prouocamur,
ut et praedicemus et operemur et sustineamus ad
mortem usque. quae ut implere possimus, opus est dei uoluntate.
item dicentes, fiat uoluntas tua, uel eo nobis bene
optamus, quod nihil mali sit in dei uoluntate, etiam si quid
pro meritis cuiusque secus inrogatur. iam hoc dicto ad sufferentiam
nosmetipsos praemonemus. dominus quoque cum
sub instantiam passionis infirmitatem carnis demonstrare iam
in sua carne uoluisset, pater, inquit, transfer poculum
istud, et recordatus, nisi quod mea non, sed tua fiat
uoluntas. ipse erat uoluntas et potestas patris et tamen ad
demonstrationem sufferentiae debitae uoluntati se patris tradidit.
[*] [*]