Adversus Praxean (29)

Obmutescat, obmutescat ista blasphemia. sufficiat Christum,
filium dei, mortuum dici, et hoc, quia ita scriptum est.
nam et apostolus, non sine onere pronuntians Christum mortuum,
adiecit secundum scripturas, ut duritiam pronuntiationis
scripturarum auctoritate molliret et scandalum auditori
euerteret. quamquam cum duae substantiae censeantur in
Christo Iesu, diuina et humana, constet autem inmortalem
esse diuinam, cum mortalem quae humana sit, apparet quatenus
eum mortuum dicat, id est qua carnem et hominem et
filium hominis, non qua spiritum et sermonem et dei filium.
dicendo denique: Christus mortuus est, id est unctus, id
quod unctum est mortuum ostendit, id est carnem. ergo,
inquis, et nos eadem ratione (patrem mortuum) dicentes qua
uos filium, non blasphemamus in dominum deum; non enim
ex diuina. sed ex humana substantia mortuum dicimus. at
tamen blasphematis, non tantum quia mortuum dicitis patrem,
sed et quia crucifixum, maledictionem enim crucifixi, quae ex
lege in filium competit, - quia ch ris tus pro nobis maledictio
factus est, non pater - [Christum] in patrem conuertentes in
patrem blasphematis. nos autem dicentes Christum crucifixum [*] [*]

non maledicimus illum, sed maledictum legis referimus, quia
nec apostolus hoc dicens blasphemauit. sicut autem de quo
quid capit dici sine blasphemia dicitur, ita (de) quo non capit.
blasphemia est, si dicatur. ergo nec compassus est pater filio.
scilicet directam blasphemiam in patrem ueriti, diminui eam
hoc modo sperant, — concedentes iam patrem et filium duos
esse — si filius quidem patitur, pater uero compatitur. stulti
et in hoc. quid est enim compati quam cum alio pati? porro
si impassibilis pater, utique et incompassibilis; aut si compassibilis,
utique passibilis. nihil ei uel timore tuo praestas. times
dicere passibilem quem dicis compassibilem. tam autem (in)coDlpassibilis
pater est quam impassibilis etiam filius ex ea condicione,
qua deus est. sed quomodo, si filius passus est, non
compassus est et pater? separatur a filio, non a deo. nam
et fluuius si aliqua turbulentia contaminatur, quamquam
una substantia de fonte decurrat nec secernatur a fonte, tamen
fluuii iniuria non pertinebit ad fontem; et licet aqua fontis
sit quae patiatur in fluuio, dum non in fonte patitur, sed in
fluuio, non fons patitur, sed fluuius, qui ex fonte est. ita et
spiritus dei, ut pati possit in filio, quia non in patre pateretur,
sed in filio, pater passus non uideretur. sed sufficit nihil
spiritum dei passum suo nomine, quia, si quid passus est in [*]
filio t quidem erat, ut pater cum filio pateretur in carne.
t quia hoc retractatus. nec quisquam negabit, quando nec nos
pati pro deo possumus, nisi spiritus dei sit in nobis, qui
et loquitur de nobis quae sunt confessionis, non ipse tamen
patiens, sed pati posse praestans.