Adversus Praxean (24)

Erant plane, qui et tunc non intellegerent, quoniam et
Thomas aliquamdiu incredulus. domine, enim inquit, non scimus,
quo eas. et quomodo uiam nouimus? et Iesus: ego
sum uia ueritas et uita: nemo uenit ad patrem nisi per [*] [*] [*] [*]

me; si cognouissetis me, cognouissetis et patrem;
sed abhinc nostis illum et uidistis illum. et peruenimus
iam ad Philippum, qui spe excitatus uidendi patris,
nec intellegens quomodo uisum patrem audisset: ostende,
inquit, nobis patrem, et sufficit nobis. et dominus: a
Philippe, tanto tempore uobiscum sum, et non cognouistis
me? quem dicit cognosci ab illis debuisse (se)
— hoc enim solum discuti oportet — quasi patrem, an
quasi filium? si quasi patrem, doceat Praxeas tanto tempore
Christum cum eis conuersatum patrem aliquando non dico
intellegi, uerum uel aestimari potuisse. nobis omnes scripturae,
et ueteres et nouae, Christum dei filium dei praefiniunt. hoc
et retro praedicabatur, hoc et ab ipso Christo pronuntiabatur,
immo iam et ab ipso patre, coram de caelis filium profitente
et filium glorificante: hic est filius meus, et: glorificaui
et glorificabo, hoc et a discipulis credebatur, hoc et a
Iudaeis non credebatur. hoc se uolens credi ab illis omni
hora patrem nominabat et patrem praeferebat et patrem
honorabat. si ita est, ergo non patrem tanto tempore secum
conuersatum ignorauerant, sed filium; et dominus, eum se
ignorari exprobrans, quem ignorauerant, eum utique agnosci
uolebat, quem tanto tempore non agnosci exprobrauerat, id
est filium. et apparere iam potest, quo modo dictum sit: qui\'
me uidet, uidet et patrem, scilicet quo et supra: ego et
pater unum sumus; — quare? quia ego ex deo exiui et
ueni — et: ego sum uia, nemo ad patrem uenit nisi
per me; et: nemo ad me uenit nisi pater eum adduxerit;
et: omnia mihi pater tradidit; et: sicut pater
uiuificat, ita et filius; et: si me cognouistis, et patrem [*] [*]
cognouistis. secundum haec enim uicarium se patris ostenderat,
per quem pater et uideretur in factis et audiretur in
uerbis et cognosceretur in filio facta et uerba patris administrante,
quia inuisibilis pater, quod et Philippus didicerat in
lege et meminisse debuerat: deum nemo uidebit et uiuet.
et ideo suggillatur patrem uidere desiderans quasi uisibilem
et instruitur uisibilem eum in filio fieri ex uirtutibus, non
ex personae repraesentatione. denique si patrem eundem filium
uellet intellegi dicendo: qui me uidet, patrem uidet, quomodo
subicit: non credis, quia ego in patre et pater in
me? debuerat enim subiunxisse: (non credis, quia ego sum
pater? aut quo exaggerauit, si non illud manifestauit, quod
uoluerat intellegi, se scilicet filium esse? porro dicendo: non
credis, quia ego in patre et pater in me, propterea
potius exaggerauit, ne, quia dixerat: qui me uidit et
patrem uidit, pater existimaretur, quod numquam se existimari
uoluit, qui semper se filium et a patre uenisse profitebatur.
igitur et manifestam fecit duarum personarum coniunctionem,
ne pater seorsum quasi uisibilis in conspectu desideraretur,
et ut filius repraesentator patris haberetur, et nihilominus
hoc quoque interpretatus est, quomodo pater esset in filio et
filius in patre: uerba, inquit, quae ego loquor uobis, non
sunt mea, — utique quia patris — pater autem manens in
me facit opera. per opera ergo uirtutum et uerba doctrinae
manens in filio pater per ea uidetur, per quae manet, et per
eum, in quo manet, ex hoc ipso apparente proprietate utriusque
personae, dum dicit: ego sum in patre, et pater in
me. atque adeo: credite, ait. quid? me patrem esse? non
puto scriptum esse, sed: quia ego in patre et pater [*] [*] [*]
in me, si quo minus, uel propter opera credite, ea
utique opera, per quae pater in filio non uisu, sed sensu
uidebatur.