Adversus Praxean (23)

Post haec autem Martha filium dei eum confessa non
magis errauit quam Petrus et Nathanahel; quamquam et si
errasset, statim didicisset. ecce enim ad suscitandum fratrem
eius a mortuis ad caelum et ad patrem dominus suspiciens:
pater, inquit, — utique filius — gratias ago tibi, quod me
semper exaudias: propter istas turbas circumstantes
dixi, ut credant, quod tu me miseris. sed et in conturbatione
animae: et quid dicam? pater, inquit, saluum me
fac de ista hora: atquin propter hoc ueni in istam
horam; uerum, pater, glorifica nomen tuum, in quo
erat filius: ego. inquit, ueni in patris nomine. inde, —
scilicet suffecerat filii ad patrem uox — ecce ex abundantia
respondet de caelo pater: [filio contestatur: hic est filius
meus dilectus. in quo bene sensi, audite illum. ita et
isto] glorificaui et glorificabo rursus. quot personae
tibi uidentur, peruersissime Praxea, nisi quot et uoces? habes
filium in terris, habes patrem in caelis. non est separatio ista,
sed dispositio diuina. ceterum scimus deum etiam intra abyssos
esse et ubique consistere, sed ui et potestate, filiumque, ut
indiuiduum, cum ipso ubique. tamen in ipsa oikonomia pater
uoluit filium in terris haberi, se uero in caelis, quo et ipse
filius suspiciens et orabat et postulabat a patre, quo et nos [*] [*]

erectos docebat orare: pater noster, qui es in caelis.
cum sit et ubique, hanc sedem suam uoluit pater: ** mihi
thronus. * minorauit filium modico citra angelos, ad terram
demittendo, gloria tamen et honore coronaturus illum, in
caelos resumendo. haec iam praestabat illi dicens: et glorificaui
et glorificabo. postulat filius de terris, pater promittit
a caelis. quid mendacem facis et patrem et filium? si
aut pater de caelis loquebatur ad filium, cum ipse esset filius
apud terras, aut filius ad patrem precabatur, cum ipse esset
pater apud caelos, quale est, ut filius item postularet a semetipso
postulando a patre, (si) filius erat pater, aut iterum pater
sibi ipse promitteret promittendo filio, si pater erat (filius?) ut
sic duos diuisos diceremus, quomodo iactitatis, tolerabilius
erat duos diuisos quam unum deum uersipellem praedicare.
itaque ad istos tunc dominus pronuntiauit: non propter me
ista uox uenit, sed propter uos, ut credant et hi et
patrem et filium in suis quemque nominibus et personis et
locis. sed adhuc exclamat lesus et dicit: qui credit in me,
non in me credit, sed in eum credit, qui me misit,
— quia per filium in patrem creditur et auctoritas credendi filio
pater est — et qui me conspicit. conspicit eum qui me
misit. quomodo? quoniam scilicet a memetipso non
sum locutus, sed qui me misit pater ipse mihi [*] [*]
mandatum dedit, quid dicam et quid loquar; — dominus
enim dat mihi linguam disciplinae ad cognoscendum,
quando oporteat dicere sermonem-quae ego
loquor, sicut mihi pater dixit, ita et loquor. haec
quomodo dicta sint, euangelizator et utique tam carus discipulus
Iohannes magis quam Praxeas nouerat, ideoque ipse
de suo sensu: ante autem sollemnitatem paschae, inquit,
sciens Iesus omnia sibi tradita a patre esse et se ex
deo exisse et ad deum uadere. sed Praxeas ipsum uult
patrem de semetipso exisse et ad semetipsum abisse, ut
diabolus in cor Iudae non filii traditionem, sed patris ipsius
inmiserit. nec diabolo bene nec haeretico, quia nec in filio
bono suo diabolus operatus est traditionem. filius enim traditus
est dei, qui erat in filio hominis, sicut scriptura subiungit:
nunc glorificatus est filius hominis, et deus glorificatus
est in illo. quis deus? utique non pater, sed sermo
patris, qui erat in filio hominis, id est in carne. in qua et(si)
glorificatus iam — uirtute uero et sermone — et ante Iesus, et
deus, inquit, glorificabit illum in semetipso, id est
pater filium, quem in semetipso habens, etsi porrectum ad terram,
mox (glorificaturus erat) per resurrectionem morte deuicta.