Adversus Praxean (17)

facilius existimauerunt patrem in filii nomine uenisse
quam filium in patris, dicente ipso domino: ego ueni in
patris mei nomine, item ad ipsum patrem: nomen
tuum manifestaui hominibus, condicente etiam scriptura:
benedictus qui uenit in nomine domini, utique
filius in patris nomine. sed nomen patris: deus omnipotens.
(altissimus,) dominus uirtutum, rex Israhelis, qui est. quatenus [*] [*]

ita scripturae docent, haec dicimus et in filium competisse
et in his filium uenisse et in his semper egisse et sic ea in
se hominibus manifestasse. omnia, inquit, patris measunt.
cur non et nomina? cum ergo legis deum omnipotentem et
altissimum et deum uirtutum et regem Israhelis et qui est,
uide, ne per haec filius etiam demonstretur, suo iure deus
(omnipotens.) qua sermo dei omnipotentis quaque omnium
accepit potestatem, altissimus, qua dextera dei exaltatus,
sicut Petrus in Actis contionatur, dominus uirtutum, quia
omnia subiecta sunt illi a patre, rex Israhelis, quia illi proprie
excidit sors gentis istius, item qui est, quoniam multi [filii]
dicuntur et non sunt. si autem uolunt et patris nomen Christi
esse, audient suo loco. interim hic mihi promptum sit responsum
aduersus id, quod et de Apocalypsi Iohannis proferunt: ego
dominus, qui est et qui fuit et (qui) uenit, omni-.
potens, et sicubi alibi dei omnipotentis appellationem non
putant etiam filio conuenire. quasi qui uenturus sit ** omnipotens,
cum et filius omnipotentis tam omnipotens sit quam
deus dei filius.