Adversus Praxean (16)

Nec putes sola opera mundi per filium facta, sed et
quae a deo exinde gesta sunt. pater enim, qui diligit
filium et omnia tradidit in manu eius, utique a primordio
diligit et a primordio tradidit, ex quo [a primordio]
sermo erat apud deum et deus erat sermo. cui data
est omnis potestas a patre in caelis et in terra; non
iudicat pater quemquam), sed omne iudicium tradidit
filio, a primordio tamen. omnem enim dicens potestatem et:
omne iudicium et omnia per eum facta et omnia tradita in
manu eius, nullam exceptionem temporis permittit, quia omnia
non erunt, si non omnia temporis fuerint. filius itaque est.
qui et ab initio iudicauit, turrem superbissimam elidens linguasque
disperdens, orbem totum aquarum uiolentia puniens.
pluens super Sodomam et Gomorram ignem et sulphurem,
deus a deo. ipse enim et ad humana semper colloquia descendit,
ab Adam usque ad patriarchas et prophetas, in
, uisione, in somnio, in speculo, in aenigmate ordinem suum
praestruens ab initio, semper quem erat persecuturus in [*] [*]

fine. ita semper ediscebat, et deus, in terris cum hominibus
conuersari, non alius quam sermo, qui caro erat futurus;
ediscebat autem, ut nobis fidem sterneret, ut facilius crederemus
filium dei descendisse in saeculum, (cum) et retro tale
quid gestum cognosceremus. propter nos enim sicut scripta sunt
ita et gesta sunt, in quos aeuorum fines decucurrerunt.
sic etiam adfectus humanos sciebat iam tunc, suscepturus
etiam ipsas substantias hominis, carnem et animum, inten-ogans
Adam quasi nesciens: ubi es, Adam? paenitens, quod
hominem fecisset, quasi non praesciens; temptans Abraham,
quasi ignorans, quid sit in homine; offensus, reconciliatus
eisdem, et si qua haeretici adprehendunt quasi deo indigna
ad destructionem creatoris, ignorantes haec in filium competisse,
qui etiam passiones humanas et sitim et esuriem et
lacrimas et ipsam natiuitatem ipsamque mortem erat subiturus,
propter hoc minoratus a patre modicum citra angelos.
sed quae haeretici quidem nec filio dei deputabunt conuenire,
tu ipsi patri inducis, quasi ipse se deminorauerit
propter nos, cum scriptura alium dicat ab alio minoratum,
non ipsum a semetipso. quodsi et alius qui coronabatur
gloriam et honorem, alius qui coronabat, (coronabat) utique
filium pater. ceterum quale est, ut deus omnipotens ille
inuisibilis, quem nemo uidit hominum nec uidere potest, ille
qui inaccessibilem lucem habitat, ille qui non habitat in manu
factis, a cuius conspectu terra contremescit, montes liquescunt
ut cera, qui totum orbem manu adprehendit uelut nidum, [*] [*] [*] [*]
cui caelum thronus et terra scabellum, in quo omnis locus,
non ipse in loco, qui uniuersitatis extrema linea est, ille
altissimus in paradiso ad uesperam deambularit, quaerens
Adam, et arcam post introitum Noe clauserit, et apud Abraham
sub quercu refrigerauerit, et Moysen de rubo ardenti
uocarit, et in fornace Babylonii regis quartus apparuerit?
quamquam filius hominis est dictus et in imagine et speculo
et aenigmate scilicet et haec, nec de filio dei credenda
fuissent, si scripta non essent, fortasse non credenda de patre,
licet scripta, quem isti in uuluam Mariae deducunt et in
Pilati tribunal imponunt et in monumentis Ioseph recondunt.
hinc igitur apparet error illorum. ignorantes enim a primordio
omnem ordinem diuinae dispositionis per filium decucurrisse,
ipsum credunt patrem et uisum et congressum et operatum
et sitim et esuriem passum — aduersus prophetam dicentem:
deus aeternus non sitiet nec esuriet omnino: quanto
magis nec morietur nec sepelietur? — et ita, unum deum
semper egisse *, id est patrem, quae per filium gesta sunt,