Adversus Marcionem (3.16)

Nunc, si nomen Christi, ut sportulam furunculus, cap-;
tauit, cur etiam Iesus uoluit appellari, non tam expectabili;
apud Iudaeos nomine? nec enim, si nos, per dei gratiam intellectum
consecuti sacramentorum eius, hoc quoque nomen
agnoscimus Christo destinatum, ideo et Iudaeis, quibus adempta :
est sapientia, nota erit res. denique ad hodiernum Christum\'
sperant, non Iesum, et Heliam potius interpretantur Christum
quam Iesum. qui ergo et in eo nomine uenit, in quo Christus \'
non praesumebatur? potuit in eo solo nomine uenisse, quod
solum praesumebatur. ceterum cum duo miscuit, speratum
et insperatum, expugnatur utrumque consilium eius. siue enim \'
ideo Christus, ut interim quasi creatoris inreperet, obstrepit
Iesus, quia non sperabatur Iesus in Christo creatoris, siue
(ideo Iesus,) ut alterius haberetur, non sinit Christus, quia
non alterius sperabatur Christus quam creatoris. quid horum \'
constare possit, ignoro. constabit autem utrumque in Christo I
creatoris, in quo inuenitur etiam Iesus. quomodo, inquis? :
disce et hic cum partiariis erroris tui, Iudaeis. cum successor I
Moysi destinaretur Auses, filius Naue, transfertur certe de
pristino nomine et incipit uocari Iesus. certe, inquis. hanc
prius dicimus figuram futuri fuisse. nam quia Iesus Christus\'
secundum populum — quod sumus nos, nati in saeculi desertis
- introducturus erat in terram promissionis melle et lacte, [*] [*]

manantem, — id est (in) uitae aeternae possessionem, qua nihil
dulcius — idque non per Moysen, id est non per legis disciplinam,
sed per Iesum, (id est) per euangelii gratiam, prouenire
habebat, circumcisis nobis petrina acie, id est Christi
(praeceptis.) — petra enim Christus — ideo is uir, qui in huius
sacramenti imagines parabatur, etiam nominis dominici inauguratus
est figura, Iesus cognominatus. hoc nomen ipse Christus
suum iam tunc esse testatus est, cum ad Moysen loquebatur.
quis enim loquebatur, nisi spiritus creatoris, qui est Christus?
cum ergo mandato diceret populo: ecce ego mitto angelum
meum ante faciem tuam. qui te custodiat in uia et
introducat in terram, quam paraui tibi; intendite illi
et exaudite eum, ne inobaudieritis eum; non enim
celabit te, quoniam nomen meum super illum est,
angelum quidem eum dixit ob magnitudinem uirtutum, quas
erat editurus, et ob officium prophetae, nuntiantis scilicet
diuinam uoluntatem, Iesum autem ob nominis sui futuri sacramentum.
id enim nomen suum confirmauit, quod ipse ei indiderat,
quia non angelum nec Ausen, sed legum eum iusserat
exinde uocitari. ergo si utrumque nomen competit in Christum
creatoris, tanto utrumque non competit in Christum non creatoris,
sicut nec reliquus ordo. facienda est denique iam hinc
inter nos certa ista et iusta praescriptio et utrique parti necessaria,
qua determinatum sit nihil omnino commune esse
debere alterius dei Christo cum Christo creatoris. nam et a
nobis proinde diuersitas defendenda est, sicut a nobis repugnanda
est, quia nec uos probare poteritis alterius dei uenisse [*] [*] [*]
Christum, nisi eum longe alium demonstraueritis a Christo
creatoris, nec nos eum creatoris uindicare, nisi talem eum
ostenderimus, qualis constituitur a creatore. de nominibus iam,
obduximus: mihi uindico Christum, mihi defendo Iesum.I