Adversus Marcionem (3.12)

Prouoca nunc, ut soles, t ad hanc Esaiae comparationem
Christi, contendens illam in nullo conuenire. \'primo enim\',
inquis, (Christus Esaiae Emmanuhel uocari habebit, dehinc uirtutem
sumere Damasci et spolia Samariae aduersus regem
Assyriorum\'. porro iste, qui uenit, neque sub eiusmodi nomine
est editus neque ulla re bellica functus est. at ego te admonebo,
uti cohaerentia quoque utriusque capituli recognoscas.
subiuncta est enim et interpretatio Emmanuhelis: nobiscum
deus, uti non solum sonum nominis spectes sed et sensum.
sonus enim Hebraicus, quod est Emmanuhel, suae gentis est,
sensus autem eius, quod est deus nobiscum, ex interpretatione
communis est. quaere ergo an ista uox (nobiscum deus\\ quod
est Emmanuhel, exinde quod Christus inluxit, agitetur in Christo.
et puto. non negabis, utpote qui et ipse dicas (όdeun nobiscum\\
[dicitur] id est Emmanuhel. aut si tam uanus es, ut, quia
penes te \'nobiscum deus\' dicitur, non Emmanuhel, idcirco nolis
uenisse illum, cuius proprium sit uocari Emmanuhel, quasi non
et hoc sit \'deus nobiscum\', inuenies apud Hebraeos Christianos,
immo et Marcionitas, Emmanuhelem nominare, cum uolunt dicere
\'nobiscum deus\'; sicut et omnis gens, quoquo sono dixerit \'deus
nobiscum\', Emmanuhelem pronuntiabit, in sensu sonum expungens.
quodsi Emmanuhel \'nobiscum deus\' est, deus autem nobiscum
Christus est, qui etiam in nobis est, — quotquot enim [*] [*]

in Christum tincti estis, Christum induistis — tam
proprie est Christus in significatione nominis, quod est (nobiscum
deus\', quam in sono nominis, quod est Emmanuhel. atque
ita constat uenisse iam illum, qui praedicabatur Emmanuhel.
quia quod significat Emmanuhel uenit, id est \'nobiscum deus\'.