Adversus Marcionem (2.28)

Nunc et de pusillitatibus et malignitatibus ceterisque
notis et ipse aduersus Marcionem antithesis aemulas faciam. si
ignorauit deus meus esse alium super se, etiam tuus omnino
non sciit esse alium infra se. quid enim ait Heraclitus ille
tenebrosus? eadem uia sursum et deorsum. denique si [*] [*]

non ignorasset, et ab initio ei occurrisset. delictum et mortem
et ipsum auctorem delicti diabolum et omne malum, quod
deus meus passus est esse, hoc et tuus, qui illum pati passus
est. mutauit sententias suas deus noster. proinde quam et
uester. qui enim genus humanum tam sero respexit, eam
sententiam mutauit, qua tanto aeuo non respexit. paenituit in
aliquo deum nostrum. sed et uestrum. eo enim, quod tandem
animaduertit ad hominis salutem, paenitentiam dissimulationis
pristinae fecit, debitam malo facto. porro malum factum deputabitur
neglegentia salutis humanae, non nisi per paenitentiam
emendata apud deum uestrum. mandauit fraudem deus noster,
sed auri et argenti. quanto autem homo pretiosior auro et
argento, tanto fraudulentior deus uester, qui hominem domino
et factori suo eripit. oculum pro oculo reposcit deus noster.
sed et uester uicem prohibens iterabilem magis iniuriam facit.
quis enim non rursus percutiet non repercussus? nesciit deus
noster, quales adlegeret. ergo nec uester. ludam (euim) traditorem
non adlegisset, si praescisset. si et mentitum alicubi dicis creatorem,
longe maius mendacium est in tuo Christo, cuius corpus
non fuit uerum. multos saeuitia dei mei absumpsit. tuus
quoque deus quos saluos non facit utique in exitium disponit.
deus meus aliquem iussit occidi. tuus semetipsum uoluit
interfici, non minus homicida in semetipsum quam in eo, a
quo uellet occidi. multos autem occidisse deum eius probabo
Marcioni. nam fecit homicidam populum, utique periturum,
nisi si nihil deliquit in Christum. sed expedita uirtus ueritatis
paucis amat. multa mendacio erunt necessaria.