Adversus Marcionem (2.27)

Iam nunc, ut et cetera compendio absoluam, quaecumque
adhuc ut pusilla et infirma et indigna colligitis ad destructionem
creatoris, simplici et certa ratione proponam: deum
non potuisse humanos congressus inire, nisi humanos et sensus
et adfectus suscepisset, per quos uim maiestatis suae, intolerabilem
utique humanae mediocritati, humilitate temperaret. I
sibi quidem indigna, homini autem necessaria, et ita iam deo
digna, quia nihil tam dignum deo quam salus hominis. de
isto pluribus retractarem, si cum ethnicis agerem, — quamquam
et cum haereticis non multo diuersa congressio — sed [*] [*]

quatenus et ipsi deum in figura et in reliquo ordine humanae
condicionis deuersatum iam credidistis, non exigetis utique
diutius persuaderi deum conformasse semetipsum humanitati,
sed de uestra fide reuincimini. si enim deus, et quidem sublimior,
tanta humilitate fastigium maiestatis suae strauit, ut
etiam morti subiceretur, et morti crucis, cur non putetis nostro
quoque deo aliquas pusillitates congruisse, tolerabiliores tamen
ludaicis contumeliis et patibulis et sepulcris? an hae sunt
pusillitates, quae iam hinc praeiudicare debebunt Christum
humanis passionibus obiectum eius dei esse, cui humanitates
exprobrantur a uobis? nam et profitemur Christum semper
egisse in dei patris nomine, ipsum ab initio conuersatum,
ipsum congressum cum patriarchis et prophetis, filium creatoris,
sermonem eius, quem ex semetipso proferendo filium fecit et
exinde omni dispositioni suae uoluntatique praefecit, diminuens
illum modico citra angelos, sicut apud eum scriptum est. qua
diminutione in haec quoque dispositus est a patre, quae ut
humana reprehenditis, ediscens iam inde a primordio [iam inde
hominem] quod erat futurus in fine. ille est, qui descendit, ille,
qui interrogat, ille, qui postulat, ille, qui iurat. ceterum quia
patrem nemini uisum etiam commune testabitur euangelium,
dicente Christo: nemo cognouit patrem nisi filius. ipse
enim et ueteri testamento pronuntiarat: deum nemo uidebit
et uiuet, patrem inuisibilem determinans, in cuius auctoritate
et nomine ipse erat deus, qui uidebatur dei filius. sed et
penes nos Christus in persona Christi accipitur, quia et hoc [*] [*]
modo noster est. igitur quaecumque exigitis deo digna, habe- Ii
buntur in patre inuisibili incongressibilique et placido et, ut
ita dixerim, philosophorum deo, quaecumque autem ut indigna
reprehenditis, deputabuntur in filio et uiso et audito et congresso,
arbitro patris et ministro, miscente in semetipso hominem
et deum, in uirtutibus deum, in pusillitatibus hominem,
ut tantum homini conferat quantum deo detrahit. totum denique\'
dei mei penes uos dedecus sacramentum est humanae
salutis. conuersabatur deus (humane,) ut homo diuine agere
doceretur. ex aequo agebat deus cum homine, ut homo ex
aequo agere cum deo posset. deus pusillus inuentus est, ut
homo maximus fieret. qui talem deum dedignaris, nescie, an
ex fide credas deum crucifixum. quanta itaque peruersitas
uestra erga utrumque ordinem creatoris? iudicem eum desi-,
gnatis, et seueritatem iudicis secundum merita causarum
congruentem pro saeuitia exprobratis; deum optimum exigitis.
et lenitatem eius benignitati congruentem, pro captu mediocritatis
humanae deiectius conuersatam, ut pusillitatem depretiatis.
nec magnus uobis placet nec modicus, nec iudex nec amicus.
quid, si nunc eadem et in uestro deprehendantur? iudicem
quidem et illum esse iam ostendimus in libello suo et de
iudice necessarie seuerum et de seuero scilicet saeuum, si
tamen saeuum.