Adversus Marcionem (2.26)

Sed et iurat deus). numquid forte per deum Marcionis?
\'immo, inquit, multo uanius, quod per semetipsum\'. quid uelles
faceret, si alius deus non erat in conscientia eius, hoc cum
maxime iurantis alium absque se omnino non esse? igitur
peierantem deprehendis an uane deierantem? sed non potest
uideri peierasse qui alium esse non sciuit, ut dicitis. quod
enim sciit, hoc deierans uere, non peierauit. sed nec uane deierat
alium deum non esse. tunc enim uane deieraret, si non fuissent
qui alios deos crederent, tunc quidem simulacrorum [*] [*] [*]

cultores, nunc uero et haeretici. iurat igitur per semetipsum.
ut uel iuranti deo credas alium deum omnino non esse. hoc
ut deus faceret, tu quoque, Marcion, coegisti. iam tunc enim
prouidebaris. proinde si et in promissionibus aut comminationibus
iurat, fidem in primordiis arduam extorquens, nihil deo
indignum est, quod efficit deo credere. satis et tunc pusillus
deus in ipsa etiam ferocia sua, cum ob uituli consecrationem
efferatus in populum de famulo suo postulat Moyse: sine me.
et indignatus ira disperdam illos et faciam te in nationem
magnam. unde meliorem soletis adfirmare Moysen deo
suo, deprecatorem, immo et prohibitorem irae. non facies
enim, inquit, istud, aut et me una cum eis impende.
miserandi uos quoque cum populo, qui Christum non agnoscitis,
in persona Moysi figuratum, patris deprecatorem et oblatorem
animae suae pro populi salute. sed sufficit, si et Moysi
proprie donatus est populus ad praesens. quod ut famulus
postulare posset a domino, id dominus a se postulauit. ad hoc
enim famulo dixit: sine me, et disperdam illos, ut ille.
postulando et semetipsum offerendo non sineret, atque ita
disceres, quantum liceat fideli et prophetae apud deum.