Epistula Secundini ad Augustinum (5-6)

Quamquam haec tuae sanctitati dicere nimis absurdum sit.
ipse enim non ignoras, quam pessimus sit quamque malignus
quique etiam tanta calliditate aduersus fideles et summos
uiros militat, ut et Petrum coegerit sub una nocte tertio dominum
negare, et eidem resurgenti Thomam non permiserit
credere: quae tamen uulnera curata sunt indulgentiae medicina.
illud uero quam audacter molitus sit, ut domino optimum
semen seminanti ille zizania miscuerit et tanto pastori Iscariotem
rapuerit; et ut ad ultimum crucis subplicium ueniretur.
in perniciem ipsius scribas pharisaeosque accenderit, ut
Barnabam dimitti clamarent et Iesum crucifigi. euasimus
igitur, quia spiritalem secuti sumus saluatorem. nam illius
tantum erupit audacia, ut si noster dominus carnalis foret,
w omnis nostra fuisset spes amputata. et tamen ne ipso quidem
crucis obprobrio potuit satiari: quin immo insaniens hinc
coegit spinis coronari, illinc aceto putari; hinc militum lancea
percuti, illinc sinistri latronis ore blasphemari. at postea tantum [*] [*] [*]

eius creuit iniquitas, ut et ipso et apostolis eius illuc ascendentibus
diuersas conponeret quaestiones, sub eorum, quod
peius eat, nomine superstitiosis omnibus, id est catholici .
uocabuli diuidens dignitatem. omitto namque, quatenus unumquemque
discipulorum aduersus magistros armauerit, quatenus
Hymenaeum, quatenus Alexandrum deceperit, quae apud Antiochiam,
quae apud Smyrnam, quae apud Iconium commiserit:
illa nunc addo, quae praesens actitat multitudo, a qua tantum
uirtus procul est, quantum populo clausa est nec enim uirtus
est, ad quam turba peruenit et turba quam maxime feminarum.
sed uereor clandestina eorum publicare, ne ab aliis
ordita crimina geminentur. quamquam sapientium est utrumque
ferre, utrumque ridere et ad illud tantum niti, quod beatitudinem
conciliat, quod parturit uitam.

Et tamen iterum atque iterum subplex deprecor, oro, etiam
atque etiam obsecro, primum quidem ueniam largiri digneris,
si quo sermone fuerit tuum titillatum aureum pectus: ardore
enim hoc nimio feci, quia nolo te a nostro grege diuelli, a
quo etiam ego ipse aberrans paene perieram, nisi cito me de
iniqua communionis tulissem natura. deinde, ut concilies te »
illi, quae in te nihil deliquit: redeas ad illam, quae tibi, si
redieris, propter culpam non erit suscensura. nec enim septies
i [*] [*]

tantum nouit ignoscere: quin immo habet et ligandi et soluendi
potestatem. noli te fingere palpare. qui dudum. uidisti,
noli uelle discere, qui potes docere. dimitte hominum gloriam,
si uis Christo placere. temporibus nostris renoua Paulum,
qui cum legis Iudaicae doctor esset, consecutus a domino
apostolatus gratiam, quae putabat commoda, contempsit ut
stercora, ut Christum lucrifaceret. subueni animae tuae tam
lucidae, quia ignoras, quali sit fur hora uenturus. noli ornare
mortuos, quia uiuorum es ornamentum. noli comes esse lati
itineris, quia Amorrhaeum expectat, sed ad artam festina
uiam, ut consequaris uitam aeternam. desine, quaeso, utero
claudere Christum, ne ipse rursus utero concludaris, desine
duas naturas facere unam, quia adpropinquat domini iudicium.
uae, qui accipient, qui, quod dulce est, in amaritudinem
15 transferunt!