De Gubernatione Dei (8.14-8.17)

III. At, inquis, non omnes ista faciebant, sed potentissimi
quique ac sublimissimi. adquiescamus hoc ita esse. sed cum
ditissimae quaeque ac potentissimae domus turbam faciant
ciuitatis, uides per paucorum potentium sacrilegam superstitionem
urbem cunctam fuisse pollutam. nemini autem dubium est omnes dominorum familias aut similes esse dominis aut
deteriores, quamuis hoc usitatius ut deteriores, ac per hoc
cum etiam boni domini seruos uel maxime malos habeant,
promptum est intellegere quales illic familiae omnes fuerint,
cum seruiles animos iam per se malos etiam dominorum
faceret nequitia peiores.

esto ergo, illa quae diximus ad
potentissimos quosque ac nobilissimos pertinuerunt. numquid
illa leuiora quae nobilibus ignobilibusque communia? odia
scilicet atque execrationes sanctorum omnium dico: sacrilegii
quippe genus est dei odisse cultores. sicut enim, si seruos
nostros quispiam caedat, nos in seruorum nostrorum caedit
iniuria, et si a quoquam filius uerberetur alienus, in supplicio [*] [*]

benignissimus scilicet ac
piissimus dominus communem sibi cum seruis suis et honorem
simul et contumeliam facit, ne quis, cum laederet dei seruus,
hominem tantum a se laedi arbitraretur, cum absque dubio
iniuriis seruorum dominicorum dei admisceretur iniuria, testante :
id suis deo affectu indulgentissimo in hunc modum: quoniam
qui uos tangit, quasi qui tangit pupillam
oculi mei.

ad exprimendam teneritudinem pietatis suae
tenerrimam partem humani corporis nominauit, ut apertissime
intellegeremus deum tam parua sanctorum suorum contumelia
laedi, quam parui uerberis tactu humani uisus acies daederetur.
insectabantur itaque Afri atque oderant seruos dei et in
his deum.