De Gubernatione Dei (8.10-8.13)

quis non a stirpe
ipsa forsitan ac natiuitate uotus? nec loquor de hominibus
sicut uita ita etiam professione ac uocabulo paganis, et qui
sicut profani erant errore, sic nomine. tolerabilior quippe est
et minus nefaria gentilitas ia hominibus professionis suae:
illud perniciosius ac scelestius, quod multi eorum, qui professionem
Christo dicauerant, mente idolis seruiebant.

quis
enim non eorum, qui Christiani appellabantur, Caelestem illam
aut post Christum adorauit aut, quod est peius multo, ante
quam Christum ? quis non daemoniacorum sacrificiorum nidore
plenus diuinae domus limen introiit et cum faetore ipsorum
daemonum Christi altare conscendit, ut non tam immanis
criminis fuisset ad templum domini non uenire quam sic
uenire, quia Christianus, qui ad ecclesiam non uenit, neglegentiae
reus est, qui autem sic uenit, sacrilegii. minoris enim
piaculi res est si honor deo non deferatur, quam si inrogetur
iniuria.

ac per hoc quicumque ista fecerunt non dederunt
honorem deo sed derogarunt. nam etiam ipsam quodammodo
ecclesiae salutationem idolo praestiterunt, quia secundi loci
officiositas honori illius proficit, cui principalia deferuntur.
ecce quae Afrorum et maxime nobilissimorum fides quae [*] [*]

cum apostolus declamet: non potestis
calicem domini bibere et calicem daemoniorum,
non potestis mensae domini participare et mensae
daemoniorum, illis hoc satis non erat, ut cum calice dei calicem biberent daemoniorum, nisi illum etiam praetulissent,
nec sufficiebat, ut mensam daemonum mensae dominicae compararent,
nisi post superstitionum infamium cultus ad dei
templa uenientes sacrosanctis Christi altaribus ductu ipsius
diabolici spiritus spurcissimum nidorem inalassent.