De Gubernatione Dei (2.5-2.8)

iam [*] [*]

IL Videamus nunc, an qui respicit regat, cum utique ipsa
ratio aspiciendi causam in se habeat gubernandi, quia non
ad hoc respicit, ut cum aspexerit, neglegat, qui scilicet per
id ipsum non neglegere intellegitur, quia respicere dignatur,
praesertim cum superius sacer sermo testatus sit malos ad
perditionem a deo aspici bonos ad salutem. hoc ipso utique
dispensatio diuini gubernaculi demonstratur; hoc est enim
iusta gubernatione regere et singulos quosque homines pro [*] [*]

sed accipe tamen de hac re
plenius testimonium. dicit ad deum patrem in psalmo spiritus
sanctus: qui regis Israhel, intende. Israhel \'uidens
deum\' interpretatur: quem utique cum Christiani fide et corde
uideant, qui fideliter credunt, licet gubernator omnium deus
sit, illis tamen peculiariter regimen praestari a deo dicitur,
qui regi peculiariter a diuinitate mereantur. unde et tu quicumque
ille es, si Christianus es, necesse est ut te regi a
deo credas. si autem gubernari te a deo cum ceteris Christianis
omnino non putas, necesse est extra omnes Christianos
te esse cognoscas.

sed si illud, ut supra iam diximus, magis
quaeris, quod ad omnes homines, non quod ad solos pertinet
Christianos, ecce euidenter dicit uolumen sacrum cuncta cotidie
nutu diuinitatis regi et incessabiliter a deo omnia gubernari;
ipse enim, inquit, diligit consilium et disciplinam.
nec est enim alius deus, cuius cura est de omnibus. cum
sis ergo, inquit, iustus, iuste omnia disponis et cum
magna reuerentia disponis nos. ecce habes iugiter
disponentem deum iugiter gubernantem: quamuis in isto
scripturae loco non gubernatio tantum sacra sed etiam dignitas
declaretur humana. in hoc enim quod ait \'disponis nos\' diuinae
uis gubernationis, in hoc autem quod cum magna reuerentia\'
culmen humanae ostenditur dignitatis.