De Gubernatione Dei (1.49-1.52)

ceterum erga personas quasdam, ut legimus, ac
familias censura dei inexorabilis est, sicut illud, ubi otiante
sabbatis populo is, qui colligere ligna usurparat, occiditur:
quamuis enim opus ipsum hominis uideretur innoxium, faciebat
tamen eum diei obseruatio criminosum: uel cum duobus lite
certantibus unus quia blasphemarat morte multatur. sic enim
scriptum est: ecce autem filius mulieris Israhelitis,
quem pepererat de uiro Aegyptio inter filios Israhel,
iurgatus est in castris cum uiro Israhelite:
cumque blasphemasset dominum et maledixisset
ei, adductus est ad Moysen. et paulo post: miserunt, [*] [*]

numquid non praesens dei est
manifestumque iudicium -et prolata quasi iuxta humani examinis
formam caelesti disceptatione sententia? primum qui
peccauerat comprehensus est, secundo quasi ad tribunal adductus,
tertio accusatus, deinde in carcerem missus, postremo
caelestis iudicii auctoritate punitus: porro autem non punitus
tantum sed punitus sub testimonio, ut damnare scilicet uideretur
reum iustitia non potestas, exemplo scilicet ad cunctorum
emendationem proficiente, ut ne qui postea admitteret, quod
omnis in uno populus uindicasset. hac igitur ratione atque
iudicio omnia deus et nunc agit et semper egit, scilicet ut
correctioni omnium proficeret quicquid singuli pertulissent.

sicut etiam illud fuit, cum Abiu et Nadab, sacerdotalis sanguinis
uiri, caelesti igne consumpti sunt: in quibus utique
non iudicium tantum sed praesens ostendere deus uoluit imsependensque
iudicium. sic enim scriptum est, quod, cum egressus
ignis a domino deuorasset holocaustum, arreptis Nadab et
Abiu filii Aaron turibulis posuerunt ignem et incensum
desuper, offerentes coram domino ignem
alienum, quod eis praeceptum non erat, egressusque
ignis a domino deuorauit eos, et mortui sunt
coram domino. quid enim aliud quam extentam super nos
dexteram suam et imminentem iugiter gladium uoluit ostendere, [*] [*]

actum sit sed etiam multa alia- cum enim in illis tunc non
mens impia sed facilitas nimium inconsulta punita sit, declarauit
profecto dominus; quo supplicio digni essent qui contemptu
diuinitatis aliquid admitterent, quando etiam illi percussi
a deo essent, qui sola mentis inconsideratione peccassent,
aut quam rei essent qui contra iussionem domini sui facerent,
cum etiam illi taliter plecterentur, qui iniussa fecissent. porro
autem etiam ex hoc consulere deus uoluit nostrae correctioni
per censuram salubris exempli, ut omnes laici intellegerent,
quantum iram dei timere deberent, cum a praesenti poena
filios sacerdotis nec meritum parentis eriperet nec ministerii
sacri priuilegium uindicaret.