Tractatus Undecim (10.126-10.127)

Et ideo qui conuersus ad fidem Christi prima media postrema
omnia quae per dominum facta et quae post sunt futura cognouerit,
necessario temporaria de perpetuis, falsa de ueris et segregans
caduca de certis, ubi se di uinum genus uiderit, unum et
indifferentem sibi deum retinens in ea quae neque in exordio
neque fini obnoxiantur exultat; sed omne quod Dauid sanctus
inter incerta certaminum et alienigenorum excidia bellorum confidens
deo egit, non tamquam memoriale sae scribtum accipit,
sed quid in nobis partim nostro partim corporis metu
cotidianorum bella peccaminum et saecularium uarietas uoluntatum,
dum pro certis incerta sectamur et inter aliena contendimus,
ualeat recognoscit, dicente ipso Dauid in psalmis: [*] [*]

quae uel gesta uel scribta sunt, ideo sic scribta sunt,
ut dei sensus uisibilibus inuisibilia demonstrans aptissimo
ad humanam intellegentiam sermone loqueretur omnisque
homo qui deum uellet, quidquid in electione populi patriae profetarum
loco tempore die mense oblectatione certamine acceptabile
in scribturis deo cerneret, si se per ea quae sunt per deum
prouisa disponens ad opinionem religiosae intellegentiae profecisset,
omne quod scribtum est de se I scribtum esse
cognosceret et ambulans in nouitate uitae, siue quid potestatibus
daretur aut regibus, unicum hoc profeticis uocibus
adpraehenderet quod quidquid amicum saeculo est Christo inuenitur
inimicum, dicente apostolo: omnis amicitia mundi
inimica est dei, et iterum: omnis concupiscentia carnis
et uoluntas oculorum et ambitio humanae uitae non
sunt de patre sed de hoc mundo sunt et mundus praeterit
et concupiscentia eius,