Epistulae (1-2)

I. LVCIFERI PANCRATII HILARII AD EVSEBIVM EPISCOPVM EPISTVLA.

DOMINO HONORIFICENTISSIMO EVSEBIO EPISCOPO LVCIFER EPISCOPVS PANCBATIVS PRESBVTER ET HILARIVS.

Calcato capite diaboli et suggestionibus prauis, domine
sancte, gratiam tibi a domino nostro concessam rogamus noli
negligere, sed ut quantocius inuadente (te) effugetur Arrianorum
dogma, iam accelerare dignare. scit enim dominus et
Christus eius quia sicut in aduentu beatissimorum apostolorum
glorificatur dei nomen in ruina Simonis, ita Valente expulso
in aduentu tuo dissoluta blasphemantium Arrianorum machina
destruatur. nos, domine sanctissime, a prima die qua Vercellas
uenimus religionem tuam usque in hodiernum cupimus
et dominum rogamus, ut in hac ecclesia restaurationem perpetuam
laudent sancti omnes tuamque spiritalem uirtutem
debita laude prosequantur. quod credimus peruenturum, quia
passionem saluatoris superari non posse confidimus. Christus
dominus te gloriosum conseruet, sanctissime ac beatissime. [*]

II. LIBERII PAPAE AD LVCIFERVM IN EXSILIO CONSTITVTVM EPISTVLA.

LIBERIVS EPISCOPVS DILECTISSIMO FRATRI LVCIFEEO.

Quamuis sub imagine pacis humani generis inimicus uehementius
in membra ecclesiae uideatur esse grassatus, uos
tamen acceptissimos in domino sacerdotes egregia et singularis
fides et hic probabiles deo ostendit et iam ad futuram glorias:
martyres designauit. quo itaque praeconio laudis, qua uocis
exsultatione merita uirtutis uestrae proferam positus inter:
moerorem absentiae uestrae et gaudium gloriae prorsus inuenire
non possum, nisi quod scio hinc me probabiliora uobis
solatia exhibere, si credatis me in exsilium simul uobiscum
esse detrusum. denique me adhuc in ipsa exspectatione pendentem
quod a consortio uestro durior necessitas interim u
distrahit, satis contristor. optaueram enim, fratres deuotissimi.
prior pro omnibus impendi, ut exemplum gloriae per me magis
uestra dilectio consequeretur. sed fuerit haec palma meritorum
uestrorum, ut priores de perseuerantia fidei ad confessionis
illustrem gloriam ueneritis. quaeso igitur dilectionem uestram.:
ut me praesentem uobiscum esse credatis atque eo me affectu
absentem non, esse sentiatis et intelligatis dolere me satis.
quod sum interim a uestro consortio disparatus. quantam
denique gloriam fueritis consecuti, hinc magis scire potestis.
quod si qui in persecutione coronati sunt solius persecutoris
cruentos gladios sentire potuerunt, contra. uos deuoti per
omnia dei milites etiam falsos fratres inimicos experti de I
perfidia uictoriam pertulistis, quorum quanto uiolentia in [*]

saeculo crescere potuit, tanto sanctis sacerdotibus praemia laudis
inueniuntur conferre. estote itaque de promissione caelesti
securi, et quia proximiores estis deo effecti, uestris orationibus
me uestrum consacerdotem famulum dei ad dominum subleuate,
ut superuenientes impetus, qui de die in diem cum
annuntiantur grauiora uulnera infligunt, tolerabiliter ferre
possimus, ut inuiolata fide saluo statu ecclesiae catholicae
parem uobis dignetur me dominus efficere. et quia cupio quae
gesta sunt in ipsa congressione fidelius scire, obsecro sanctitatem
uestram, uniuersa fideliter litteris intimare dignemini,
ut additamentum maius uel ipse animus qui diuersis rumoribus
cruciatur uel uires corporis ipsius quae iam extenuatae sunt
de cohortatione uestra possint sentire. [et alia manu] deus
uos incolumes custodiat, domini fratres.