De Sancto Athanasio, Liber I-II (2.8)

Sed credo adhuc temptes negare non te idcirco persequi
nos, . quia noluerimus Christiani fieri Arriani quomodo
negare poteris, cum sanctissimum Dionysium Mediolanensium
episcopum, qui iam tibi falsa adserenti credens damnauerat [*] [*] [*] [*]

Athanasium, cur Arrianus esse noluerit, miseris ad exilium?
aut si non est Auxentius, quem loco illius tu temerarius ae
. pestilens ordinasti Arrianus? si Auxentius fidem sanctam apud
Niciam descriptam tenet, poteris nec tu esse Arrianus, nec
haec omnia sicut adsero egisse poteris et non misisse crimen
Athanasio falsum. fortassis dicas hinc uos esse catholieos.
quod Susanna fuerit exaudita, nos uero minime. quantum apud
nostram conscientiam est, tunc nos uindicatos nouimus, quando
tu serpens publicatus es, quando patuerunt cuncta uenena tua,
quando omnis machina tua patefacta est; sic etenim nos uindictam
desiderabamus de uobis inimicis dei, ut uos deus esse
haereticos reuelaret populo suo. omnis paene cognouit iam
mundus false Athanasium petitum per uos, huius te) esse
iniquitatis auctorem; conspectus etenim es aliud te cupientem
implere, aliud protulisse. ad populum ingemescens dicit
Susanna: angustiae mihi undique; si enim hoc egero, mors
mihi erit. si autem non fecero, non effugiam manus uestras.
melius est mihi non facienti incidere in manus uestras quam
peccare in conspectu domini. et nos crimina mox ut uidissemus
inposita a uobis, exstincturi eramus faces nostras, quoniam
essemus ut estis uos tenebrae. quis Christianus non dicat
melius esse sibi interfici a te praecursore antichristi, quam
in uestras ire Arrianorum uel quorumlibet haereticorum tenebras?
inpingi fecisti crimina non solum Athanasio, sed et
nobis, cur noluerimus Christiani effici Arriani. non defuerunt
singula quae possunt obici crimina singulis, quo nullus uideretur
e nobis propter deum missus ad exilia, sed quod quasi
pro criminibus nostris. cum sitis igitur uos rei tantorum
criminum, quia non uobiscum habere deum iratum uoluerit [*] [*]
Athanasius, dixistis eum reum esse mortis; hoc fecerunt et illi\'
quibus in hoc scelere pares estis presbyteri. loquitur enim
scriptura dicens: et factum est in die altero, ut conuenit plebs
ad uirum eius Ioachim, uenerunt duo presbyteri pleni iniquae
mentis aduersus Susannam. ut mortificarent eam. et dixerunt
coram plebe: mittite ad Susannam filiam Chelchiam, quae
est uxor Ioachim. et miserunt, et uenit ipsa et parentes eius
et omnes cognati eius. Susanna autem erat tenera nimium
et bonae formae. iniusti autem iusserunt reuelari eam (erat
enim uelata), ut saturarentur forma eius. flebant autem omnes
eius et ceteri qui uidebant eam. adsurgentes igitur duo presbyteri
in media plebe posuerunt manus super caput eius, ipsa
autem lacrimans aspexit in . caelum, quoniam erat cor eius
confidens in domino. dixerunt autem presbyteri: ambulantibus
nobis in uiridiario solis intrauit haec cum puellis. et dimisit
puellas et clausit ostia uiridiarii, et uenit ad eam iuuenis qui
erat absconditus et concubuit cum ea. nos autem cum essemus
in angulo uiridiarii. uidentes iniquitatem adcurrimus ad eos
et uidimus concurrentes eos. illum quidem non potuimus adprehendere
quod fortior nobis esset et quod aperiens ostia
prosilierit, hanc autem adprehensam interrogauimus, quis
esset iuuenis, et noluit nobis dicere. haec contestamur. et credidit
eis omnis synagoga ut presbyteris plebis et iudicibus, et
damnauerunt ut moreretur.