Epistulae (11-fragment)

XI. DOMINO BEATISSIMO ET SUMMO MIHI HONORE ANTE OMNEB SINGULARITER EXCOLENDO FRATRI RURICIO EPISCOPO FAUSTUS.

Tanta mihi de animi uestri benignitate fiducia est, ut ex
eius fonte purissimo non iam solus haurire contentus sim, sed
alios quoque, qui eius usu mecum reficiantur, inuitem, praesertim
cum prorogata huius largitas in lucrum transeat largientis
eiusque bono ita muneretur accipiens, ut non minoretur
inpertiens et in morem fenoris sui crescat expensis,
domine beatissime et summo mihi honore ante omnes singulariter
excolende.

His itaque caritatis inexsolubilem pensionem, qua soluentis
magis census ditatur, exhibeo et materiam boni operis ingerere
pro laborantum commendatione praesumo. quasi insinuationem
meam ad fructum uestrum pertinere confido et ideo misericordiam,
quam miseris ecclesiastica praebere consueuit humanitas,
harum portitori, qui in Lugdunensi pertulit captiuitatem, [*]

negare non potui. utinam tam prompta esse possit fidelium
largitas, quam huius nimis manifesta necessitas est! et quia
in se aliquatenus absolutus in uxoris uel filiorum tenetur seruitute
captiuus, praelatis officiis quaeso, ut morem benignitatis
uestrae etiam in huius consolatione teneatis et apud antepositos,
quo poposcerit, litteris prosequaris.

Conserui mei, praecipue admirator uester frater meus, presbyter
Memorius, mecum reuerentissime sospitant. dominus
deus noster memorem mei piam beatitudinem uestram ecclesiae
suae profectibus felici longaeuitate conseruet, domine beatissime
et summo mihi honore ante omnes singulariter excolende
frater.

XII. DOMINO BEATISSIMO DEBITA PIETATE SUSPICIENDO ATQVE APOSTOLICA SEDE DIGNISSIMO FRATRI RURICIO EPISCOPO FAUSTUS.

Gratias ad uos, dum uobis de patria scribimus, qui nobis
patriam in peregrinatione fecistis, qui indefessa liberalitate
patriae desideria temperastis uim quandam diuinae iustitiae
succedentibus sibi beneficiis inferentes, ut, quod intulerat ad
castigationem, conuerteret ad honorem, conferret ad consolationem,
mutaret ad requiem, merita nostra praetermitteret, ut
uestra cumularet, debita obliuiscens et lucra uestra multiplicans,
apud utrasque partes magnitudinem suae bonitatis exercens
nos uestro locupletaret obsequio, uos nostro ditaret exilio.
unde factum est, ut iam in praesenti benedictionem futurorum
inpatiens dispensaret et fidelissimum famulum suum super [*]

candelabrum domus suae cooperante misericordia, iustitia, sinceritate,
continentia, benignitate, id est domesticis suffragatoribus
sublimaret. ecce quali pretio Ruricius meus summum sacerdotium
conparauit. unde emit, ipsum est, quod emit, et testibus
propriis adclamantibus in se honoris causas refugia honoris
exhibuit. tantum itaque munus scit in Christi nomine custodire,
qui sciuit adquirere.

Harum autem portitorem sanctum presbyterum Florentium
mihi iam diu cognitum et exemplis magistri et morum floribus
adornatum, quoniam pro germanae suae absolutione peregrinatur,
insinuo, qui mihi oportunum gratus mediator ingessit. omnem
domum uestram, seniores cum iunioribus, paterno sospitamus
affectu. conserui mei, debitores et admiratores uestri, mecum
reuerentissime sospitant. dominus noster magnificandam mihi
beatitudinem tuam ecclesiae suae profectibus nostrisque gaudiis
perfecta longaeuitate conseruet, domine beatissime, debita pietate
suspiciende atque apostolica sede dignissime frater. [*] [*]

In tractatu, qui additus est epistulae Iohannis II. papae
anno 534 ad Caesarium in causa episcopi cuiusdam causa,
qui ob admissi criminis notam ab episcopatu deiectus
est, datae, haec leguntur (cf. Concilia antiqua Galliae ed.
Sirmond I 235):

\'Et hoc diligenter attendendum est, quodsi, secundum quod
supra scriptum est, illi clerici, qui ad uxores proprias redeunt,
ad integrum ab officio suspenduntur et, si etiam digami aut
internuptarum mariti, qui utique rem licitam faciunt, clerici
tamen ordinari non possunt aut, si ordinati fuerint, deiciuntur,
de quibus et Faustus episcopus sanctus in epistula sua dicit:
Perdit gratiam consecrati, qui adhuc officium uult
exercere mariti.\'

Utrum haec uerba ad epistulam, an potius ad sermonem
quendam Fausti spectent, mihi quidem incertum est. sermones
enim hic illic epistularum nomine significari praeter alia
praescriptio sermonis Faustini primi in codice Durlacensi
36 seruati documento est (cf. pag. 223 adnot. ad lin. 3).