Eucharisticum de Vita Sua (4)

Deus meus, redemptio mea, quae mihi occurrunt de his
quae fecisti mecum, quae de illis quae gessi aduersum me?
quae si conferantur, nullum tempus ant ope tua ant delicto
meo sit uacuum. libet ex innumeris in me conlationibus
tuis unam libare et praetereundo populos largitionum tuarum
singularem summotenus adtingere. tempore quo Italiam
optatissimus Theoderici regis resuscitauit ingressus, cum omnia
ab inimicis eius inexplicabili clade uastarentur et quod
superesset gladiis fames necaret, cum excelsa montium [*]

castrorumque arces penuria perrumperet et in culminibus locatos
armis saeuior egestas obsideret, ego annorum ferme sedecim
amitae, quae me aluerat, ea tempestate solacio priuatus sum:
remansi solus, inops re et consilio destitutus, cui sola remedium
tribuere possit aduersitas. ne inter parentes, quod est
captiuitetis sorte amarius, subsidia uiuendi liber poscerem et
cognitus peregrinantium mala tolerarem, extemplo porrexisti
consuetam dexteram, defensio mea, et domum censu et religione
praediuitem, ut solacium meum non respueret, conpulisti.
poposci in matrimonium cuiusdam nobilissimae et tibi
bene conpertae paruulam filiolam, protinus, te ut anteueniret
procurante, quasi hoc a me sperari debuisset, exceptus. contulit
mihi placentium tibi consortium et ut alimentis affluerem
et ad culturam tuam fugiens infidelitatis obscura commearem:
pene ante agnitionem desolationis meae coeperunt
mihi largienda suppetere. tunc primum ex mendico in regem
mutatus, adflictorum orditus sum mala deridere et quasi
debita mihi fuisset prosperitas, sic illorum neglegere auctorem.
non tamen perduellis animus et durae ceruicis continuo a te
tumor elisus est: produxisti ultionis tempora, ne forte conpungerer
et hoc tantum, quis esset praestitor, sanatus sentirem.
sed quia homo non corrigitur ex iniusto nec facile ad candidum
post maculas redigitur, steti in sententia mea illa qua caderem,
uici patientiam tuam continuatione peccati. et quia, cum sis
clementissimus, non semper iustitiam seponis, nudatus praesidio
tuo uocem illam, quae directa est ad aures primi [*]
parentis, accepi: Adam, ubi es? in confusione mea quantos
amiserim clementiae tuae thesauros et qua nudatus sim dote
numeraui: rerum a te conla.tarum aestimatio tunc concessa
est, cum mihi periret: redii ad me atque ad aerumnas meas
et propter gaudia producta lacrimaui. statim alio quidem
itinere non tamen inpare subuenisti. ordinasti, ut per officium
leuitarum coactus sanarer et inpacti honoris sarcina quod
premebat a me pondus amoueret. sed postquam uenerandae
me pressura dignitatis absoluit, habui de titulo genium, non
de actionis nitore conscientiam.s o mens rigore inebriata
uenefico nec exemplis instructa nec monitis! si desunt tibi
uenerabilium magisteria librorum, ad profectum informare
suppliciis et nisi te caeno perditionis inmergis, habere potes
de poena doctrinam. sed haec faciat in nobis ille, qui praecipit,
et ut pares eius existamus imperiis, ipse nobisc.um quod
iniungit operetur.-