Dictiones (6)

VI. DICTIO [DE HAERETICIS ET SVNODO].

Pro ratione soluendum est quod pro ratione iacuimus : nam
ut pateat et linguae nostrae officia et silentium ordinatis seruisse
temporibus, fide hortante in officium sermonis erumpimus.
idem enim est superuacue loqui quod necearie non locutum [*] [*]

dicente apostolo: uae enim mihi est, nisi euangelizauero,
et alibi: tempus tacendi nos praecipue, quos
praelati ceteris hortatur pondus obsequii, decet aut bona
facientes eleuare aut mala conprimere. et quidem uos docere
non aliud est quam stimulos admouisse currentibus: nam quod
ex proposito facitis, superbi sumus, si nostris debendum credimus
institutis. sed qui bona studia probat amplificat. stat
apud conscientias uestras, quanta Nestorius et Eutyches, gemina
diabolicae informationis ostenta, diu castam ecclesiarum orientalium
disciplinam perfidiae fornicatione corruperint, qui iuxta
sententiam apostoli dilectionem ueritatis non receperunt,,
ut salui fierent, et ideo misit illis deus
operationem erroris, at crederent mendacio, dum
per subripientem scandali occasionem Christi milites ille contentionum
campus examinat, sicut scriptum est: oportet
esse certamina, ut probati manifesti fiant. apud
quem Chalcedonensis non uiuit commemoratio ueneranda concilii,,
in quo Dioscorus cum sectatoribus suis stilo piae districtionis
addictus est et sanctae memoriae Flauiani adoranda
monumenta exultans Constantinopolitana ciuitas recepit, cuius
iam pridem firmauerant caelestia decreta sententiam? ubi
gentium Timotheus ignoratur, qui propter suspiciendae recordationis
Proteri caedem fieri plus quam parricida non horruit?
nam sacri persecutione pontificis et genera criminum uicit et
nomina. scitur Petrus et Cyrus et Timotheus, qui dum iacenti
manum Dioscoro porrigunt, conruerunt: hi de praecessore suo [*] [*]
et studiorum heredidatem adepti sunt et ruinae. proinde, fratres,
manentem in supernis patrum et adhaerentem beato Petro
tenete sententiam, quia nos mundae ecclesiae et non habentis
maculam optamus unitatem. patienter ferre non possumus nana
in Christum nostrum et blasphema ructantes: scimus, quia qui
in putribus membris non utitur ferri medicina serpentibus
morbis praestat obsequia: nam nisi secentur tabefacta, contaminant.
pacifica est cum his, qui rectum nituntur inpugnare,
congressio. quis a bellis talibus timoris reuocetur obstaculo,
de quibus uitali possit morte gaudere? quibus mundi huius
potestatibus, uel si minentur, adquiescendum credimus, quando
aliud imperat qui regna moderatur, dicente apostolo: non
sunt condignae passiones huius mundi ad superuenturam
gloriam, quae reuelabitur in nobis? fluxa
ecclesiasticorum corda aut turbant quae in praesenti uita sunt
aut delectant: quibus Acacius, qui diro diaboli a sententia
sua motus imperio, erubuit diu propugnatorem se fuisse ueritatis
et clari deserens ornamenta certaminis triumphum suum,
quem sub Basilisco pio sudore meruerat, debellauit: qui solis
praemiis suis paene tempore adeptionis inuidit, spem bonorum
fructuum perfidiae falce succidens. grauius enim est degustata
bona quam intacta calcasse: nihil defensionis superest homini
post dulcem iustitiae saporem ad mortifera schismatum uenena
redeunti. de his quae praefati sumus natum est, quod in Constantinopolitana
nuper ecclesia fertur admissum. unde patimur [*] [*]
sine uocis usura tristitiam: qui enim oblatis remediis non
oboediunt, merito nihil consolationis tempore quo premuntur
habuerunt.