De Rebaptismate (10)

Praeterea quid dicturus es de his qui plerumque ab episcopis
pessimae conuersationis baptizantur: qui tamen tandem cum Deus
uoluerit, in sceleribus suis conuicti, etiam ipso aut prorsus etiam
communicatione priuantur? aut quid statues de eis qui ab episcopis
praue sentientibus aut imperitioribus fuerint baptizati? quando non
ad liquidum et integre uel etiam aliter quam oportet in traditione
sacramenti fuerint locuti, certe aut interrogauerint quid aut interrogantes
a respondentibus audierint quod minime ita interrogari aut
responderi. debet, quod tamen non ualde illam nostram rectam fidem
laedat, sed non tam ornate ut tu et composite, isti quoque simpliciores
homines mysterium fidei tradant. dicturus es enim utique
pro tua singulari diligentia hos quoque denuo baptizandos esse, cum
maxime eis res desit aut obstet quo minus inuiolabile illud diuinum [*] [*] [*] [*]

mysterium fidei intemeratum possint accipere. sed enim, uirorum
optime, reddamus et permittamus uirtutibus caelestibus uires suas,
et dignationi diuinae maiestatis concedamus operationes proprias,
et intellegentes quantum in ea sit emolumentum libenter ei adquiescamus.
et ideo cum salus nostra in baptismate spiritus, quod plerumque
cum baptismate aquae coniunctum est, sit constituta, siquidem
per nos baptisma tradetur, integro et sollemniter et per omnia quae
scripta sunt adsignetur atque sine ulla ullius rei separatione tradatur:
aut si a minore clero per necessitatem traditum fuerit, euentum exspectemus
ut aut suppleatur a nobis aut [a] Domino supplendum
reseruetur: si uero ab alienis traditum fuerit, ut potest hoc negotium
et ut admittit corrigatur, quia spiritus sanctus extra ecclesiam non
sit, fides quoque non solum apud haereticos, uerum etiam apud eos
qui in schismate constituti sunt sana esse non possit, idcircoque
paenitentiam agentibus correctisque per doctrinam ueritatis et per
fidem ipsorum, quae postea emendata est purificato corde eorum,
tantummodo baptismate spiritali id est manus impositione episcopi
et spiritus sancti subministratione subueniri debeat. signum quoque
fidei integrum hoc modo et hac ratione tradi in ecclesia merito consueuit,
ne inuocatio nominis Iesu quae aboleri non potest contemptui
a nobis uideatur habita, quod utique non oportet, quamquam talis
inuocatio, si nihil eorum quae memorauimus secutum fuerit, ab
operatione salutis cesset ac uacet. dicente enim apostolo unum esse
baptisma, necesse est inuocatione nominis Iesu perseuerante, quia
non potest a quoquam hominum quae semel inuocata est auferri, si
eam contra decretum apostolorum geminare ausi fuerimus nimietate
praestandi immo superaddendi baptismatis studio: si ille qui ad
ecclesiam reuertitur nolit denuo baptizari, futurum est ut defraudemus
baptismate spiritali eum quem putamus defraudandum non
esse baptismate aquae.