De duplici Martyrio (6-10)

Nemo miratus est Dominum humano more spirantem ac respirantem,
sed cum in cruce clamore ualido emisisset spiritum, simul
intellectum est, illum et uerum fuisse hominem et uerum Deum:
hominem quod iuxta naturae ordinem et ubi uitalem flatum emisisset,
desiit uiuere: Deum, quod simul cum ingenti clamore mortuus est,
declarans se nolentem ac spontaneum deponere uitam, quod humanarum
uirium nemo nescit non esse. sensit efficax testimonium spiritus
uicinus centurio: sic enim narrat beatus Marcus: uidens autem
centurio qui ex aduerso stabat, quia sic exspirasset,
ait: uere hic homo filius Dei erat. quid morte abiectius
iuxta carnem? sed nihil morte potentius iuxta spiritum.
erat et illud praeter naturae cursum quod e latere exanimati [*]

Vita Domini, qui summus fuit martyr quique et hodie pugnat et
uincit in martyribus, plurimis fuit offendiculo. non iam loquor de
Pharisaeis et scribis, ipsis etiam cognatis ac fratribus fuit detestabilis,
cum dicerent illum in furorem uersum: sed mors illius non
solum piis, sed impiis etiam fuit admirabilis, nec alibi magis uerum
fuit quod Dei uirtus in infirmitate perficitur. ibi fracta
est satanae tyrannis, ibi deuicti sunt inferi, ibi triumphatum est de
diabolo, ibi deiectus orcus, caelum apertum. nimirum hoc erat quod
instante mortis tempore deprecabatur Dominus: pater, clarifica
filium tuum, ut filius tuus clarificet te, quid homine
mortuo contemtius ? quis enim uel Caesarem mortuum metuat? sed
Christi morte quid efficacius ? uelum templi scissum est a summo
usque ad imum, terra concussa est, saxa discissa sunt, aperta sunt
monumenta, reuixerunt sepultorum corpora, sol medio die obtexit
faciem suam. numquam per omnem uitam magis declarauit potentiam
suam: mox refractis omnibus mortis repagulis uiuum se discipulis
exhibuit. nimirum hoc est efficax illud sacrosancti sanguinis testimonium,
qui solus potuit dirimere maceriam, quae Deum ab hominum
genere separabat: solus potuit unica litura delere totum illud chirographum
quod erat contra nos, et satanae in nos ius uindicabat.
neque enim sanguis hircorum aut uitulorum potuit abolere peccatum:
umbrae erant illa et typi futurorum. nec ullius hominis sanguis
poterat tollere peccatum mundi praeter unici illius agni sanguinem
cui baptista tribuit testimonium dicens: ecce agnus Dei, ecce
qui tollit peccata mundi. [*] [*] [*]

Plus est tollere peccatum quam peccata et peccatum non huius aut
illius sed mundi. corpus enim peccati mundum uniuersum occuparat:
hoc per Christum esse sublatum sanguis ipsius pro nobis effusus
reddit euidens testimonium, melius pro nobis loquens, ut inquit
apostolus, quam sanguis Abel. siquidem ille clamans de terra loquebatur
uindictam: at Christi sanguis de cruce clamans pacem loquitur
et reconciliationem. quin idem sanguis quoniam a nobis bibitur, si
modo digne bibitur, clamat in cordibus nostris uerba pacifica et
solatii plena. et illic triplex est testimonium, licet spiritali quodam
modo. clamat spiritus qui nobis arrhabonis loco datus est: Abba
pater, testificans quod sumus filii Dei. clamat aqua
per quam renati sumus, quod condonata sunt nobis omnia peccata:
et si quis adhuc dubitat, accedit sanguinis testimonium clamantis:
quid adhuc haesitas, quid adhuc pauitas tyrannum satanan? ecce
pretium quo te redimit Dei filius. nisi te saluum uoluisset Deus, non
tradidisset unigenitum suum in mortem.

Nemo maiorem caritatem habet, quam ut animam
suam ponat pro amicis suis. si non est maius eximiae beneuolentiae
testimonium quam si quis uitam impertiat amico, grauius
est dominici sanguinis testimonium qui pro inimicis effusus est.
effusus pro inimicis fecit amicos ac filios Dei: atque ut consideremus
hanc fore perpetuam amicitiam, reliquit nobis edendam carnem suam,
reliquit bibendum sanguinem, ut per eadem aleremur, per quae sumus
redemti. sanguinis aspersione confirmatum est uetus testamentum,
quemadmodum ad Hebraeos scribens praeclare docet beatissimus
Paulus: Christi sanguine consignatum et corroboratum est nonum
testamentum, hoc est testamentum et pactum gratiae et remissionis
peccatorum per sanguinem agni immaculati, qui in se recipere dignatus
est totius mundi peccatum, quod omnes ex Adam contrahunt qui
prodeunt in hanc uitam et cuius contagio peccant quicumque peccant.
tanta autem est Christi sublimitas, ut fortasse non oporteat quemquam
ceterorum hominum cum illo conferre, nisi ipse nobis tantam
fiduciam praebuisset, qui non dedignatus sit discipulos suos uocare
amicos, seruulos suos uocare fratres et coheredes. quemadmodum igitur
ille suo mirabili testimonio clarificauit patrem in hoc mundo [*]

Ecce, fratres dilectissimi, a Domini redemtoris temporibus anni
fluxerunt plus minus ducenti quadraginta, iamque huius uitis palmites
paene latius se sparserunt quam Romanum imperium, efferas etiam
nationes musto spiritus inebriantes et quos nulla ferri uis domare
potuit, emollit sanguis illius agni candidi. qui naturae causas scrutantur,
narrant adamantem nullae chalybis duritiei cedentem hircino
sanguine maceratum ictu malleorum dissilire: nullus autem adamas
corde saxeo peccatorum durior. hoc igitur cor ferreum, cor saxeum,
cor plus quam adamantinum emollit sanguis Christi et huius martyrum,
qui supplerunt quod illius passionibus deerat. hoc argumento summus
ille pastor et ut Petrus ait princeps pastorum testificatus est se esse
pastorem bonum, quia animam suam posuit pro ouibus, nobis exemplum
praebens, ut qui pro nostra qualicumque portione uices illius
gerimus, parati simus et ipsi pro grege dominico sanguinem fundere,
nisi malumus uideri mercenarii quam pastores. domini uerbis congruunt
uerba discipuli. cum enim dixisset se gaudere in passionibus,
quibus consummaret passiones Christi, perpetiens et ipse pro corpore
Christi, quod est ecclesia, qualia passus erat Dominus, causam adiecit
cur ea libenter pateretur. cuius, inquit, factus ego sum minister
secundum dispensationem Dei, quae data est
mihi in nobis, ut impleam uerbum Dei. et alio quodam
in loco scribit se repleuisse euangelium. sicut ergo mortibus martyrum
consummantur passiones Christi, ita sanguine pastorum confirmantur [*] [*]