De Opere et Eleemosynis (11-15)

Metuis ne patrimonium tuum forte deficiat, si operari ex eo
largiter coeperis? quando enim factum est ut iusto possent
deesse subsidia ? cum scriptum sit: non occidet fame Dominus
animam iustam. Helias in solitudine conus ministrantibus
pascitur et Danieli in lacum [ad] leonum [praedam]
iussu regis incluso prandium diuinitus apparatur: et tu metuis
ne operanti et Dominum promerenti desit alimentum, quando
ipse in euangelio ad exprobrationem eorum quibus mens dubia
est et fides parua contestetur et dicat: aspicite uolatilia
caeli quoniam non seminant neque metunt neque
colligunt in horrea, et pater uester caelestis alit
illa. nonne uos pluris estis illis. uolucres Deus pascit et
passeribus alimenta diurna praestantur et quibus nullus diuinae
rei sensus est eis nec potus nec cibus deest: tu christiano, tu
Dei seruo, tu operibus bonis dedito, tu domino suo caro aliquid
existimas defuturum?

Nisi si putas quia qui Christum pascit a Christo ipse non pascitur
aut eis terrena deerunt quibus caelestia et diuina tribuuntur.
unde haec incredula cogitatio, unde impia et sacrilega ista
meditatio? quid facit in domo fidei perfidum pectus? quid qui
Christo omnino non credit appellatur et dicitur Christianus?
Pharisaei tibi magis congruit nomen. nam cum Dominus in euangelio
de eleemosynis disputaret et ut nobis amicos de terrestribus
lucris prouida operatione faceremus qui nos postmodum in [*] [*]

Quid tibi cum istis ineptis et stultis cogitationibus plaudis,
quasi metu et sollicitudine futurorum ab operibus retarderis?
quid umbras et praestigias quasdam uanae excusationis obtendis?
confitere immo quae uera sunt et quia scientes non potes fallere,
secreta et abdita mentis exprome. obsederunt animum tuum
sterilitatis tenebrae et recedente inde lumine ueritatis carnale
pectus alta et profunda auaritiae caligo caecauit. pecuniae tuae
captiuus et seruus es, catenis cupiditatis et uinculis alligatus es
et quem iam soluerat Christus denuo uinctus es. seruas pecuniam
quae te seruata non seruat, patrimonium cumulas quod te
, pondere suo onerat, nec meministi quid Deus responderit diuiti
exuberantium fructuum copiam stulta exultatione iactanti
stulte, inquit, hac nocte expostulatur anima tua.
quae ergo parasti cuius erunt? quid diuitiis tuis solus
incubas, quid in poenam tuam patrimonii pondus exaggeras, ut
quo locupletior saeculo fueris pauperior Deo fias? reditus tuos
diuide cum Deo tuo, fructus tuos partire cum Christo, fac tibi
possessionum terrestrium Christum participem, ut et ille te sibi
faciat regnorum caelestium coheredem. [*] [*]

Erras et falleris quisque te in saecnlo diuitem credis. audi in
Apocalypsi Domini tui uocem eiusmodi homines iustis obiurgationibus
increpantem. dicis, inquit, diues sum et ditatus
sum et nullius rei egeo: et nescis quoniam tu es
miser et pauper et caecus et nudus. suadeo tibi
emere a me. au rum ignitum de igni ut sis diues, et
uestem albam ut uestiaris et non appareat in te
foeditas nuditatis tuae, et collyrio inungue oculos
tuos ut uideas. qui ergo locuples et diues es eme tibi a
Christo aurum ignitum, ut sordibus tuis tamquam igne decoctis
esse aurum mundum possis, si eleemosynis et iusta operatione
purgeris. eme tibi albam uestem, ut qui secundum Adam nudus
fueras et horrebas ante deformis, indumento Christi candido
uestiaris. et quae matrona locuples et diues es ungue oculos
tuos non stibio diaboli sed collyrio Christi, ut peruenire ad uidendum
Deum possis, dum Deum et moribus et operibus promereris.

Ceterum quae talis es nec operari in ecclesia potes: egentem
[enim] et pauperem non uident oculi superfusi nigrore, tenebris
et nocte contecti. locuples et diues dominicum celebrare te credis
quae corban omnino non respicis, quae in dominicum sine
sacrificio uenis, quae partem de sacrificio quod pauper obtulit
sumis? intuere in euangelio uiduam praeceptorum caelestium
memorem, inter ipsas pressuras et angustias egestatis operantem,
in gazophylacium duo quae sola sibi erant minuta [*] [*]