De Mortalite (2)

Agnoscere enim se debet, fratres dilectissimi, qui Deo militat,
qui positus in caelestibus castris diuina iam sperat, ut ad
procellas et turbines mundi trepidatio nulla sit nobis, nulla turbatio,
quando haec uentura praedixerit Dominus prouidae uocis
hortatu instruens et docens et praeparans adque corroborans
ecclesiae suae populum ad omnem tolerantiam futurorum: bella
et fames et terrae motus et pestilentias per loca singula exurgere [*]

praenuntiauit et cecinit, et ne inopinatus nos et nouus rerum infestantium
metus quateret, magis ac magis in nouissimis temporibus
aduersa crebrescere ante praemonuit. fiunt ecce quae
dicta sunt, et quando fiunt quae ante praedicta sunt sequentur et
quaecumque promissa sunt Domino ipso pollicente et dicente:
cum autem uideritis haec omnia fieri, scitote quoniam
in proximo est regnum Dei. regnum Dei, fratres
dilectissimi, esse coepit in proximo: praemium uitae et gaudium
salutis aeternae et perpetua laetitia et possessio paradisi nuper
amissa mundo transeunte iam ueniunt: iam terrenis caelestia
et magna paruis et caducis aeterna succedunt. quis hic anxietatis
et sollicitudinis locus est? quis inter haec trepidus et maestus.
est nisi cui spes et fides deest? eius est enim mortem timere
qui ad Christum nolit ire. eius est ad Christum nolle ire qui se
non credat cum Christo incipere regnare.