De Lapsis (26)

Hoc circa infantem quae ad loquendum alienum circa se crimen
necdum habuit aetatem. at uero ea quae aetate prouecta et in
annis adultioribus constituta sacrificantibus latenter obrepsit non [*]

cibum sed gladium sibi sumens et uelut quaedam uenena letalia
intra fauces et pectus admittens angi et anima exaestuante concludi
postmodum coepit et pressuram non iam persecutionis sed
delicti sui passa palpitans et tremens concidit. inpunitum diu
non fuit nec occultum dissimulatae conscientiae crimen. quae
fefellerat hominem Deum sensit ultorem. et cum quaedam arcam
suam in quo Domini sanctum fuit manibus inmundis temptasset
aperire, igne inde surgente deterrita est ne auderet adtingere.
et alius qui et ipse maculatus sacrificio a sacerdote celebrato
partem cum ceteris ausus est latenter accipere, sanctum
Domini edere et contrectare non potuit, cinerem ferre se apertis
manibus inuenit. documento unius ostensum est Dominum recedere
cum negatur nec inmerenti ad salutem prodesse quod sumitur,
quando gratia salutaris in cinerem sancto fugiente mutetur.
quam multi cottidie inmundis spiritibus adinplentur, quam multi
usque ad insaniam mentis excordes dementiae furore quatiuntur!
nec necesse est ire per exitus singulorum, cum per orbis multiformes
ruinas tam delictorum poena sit uaria quam delinquentium
multitudo numerosa. unusquisque consideret non quid alius
passus sit sed quid pati et ipse mereatur, nec euasisse se credat,
si eum interim poena distulerit, cum timere plus debeat quem
sibi Dei iudicis ira seruauit.