Ad Demetrianum (3)

Dixisti per nos fieri et quod nobis debeant inputari omnia ista
quibus nunc mundus quatitur et urguetur, quod dii uestri a
nobis non colantur. qua in parte qui ignarus diuinae cognitionis
et ueritatis alienus es illud primo in loco scire debes senuisse
iam saeculum, non illis uiribus stare quibus prius steterat nec
uigore et robore ipso ualere quo antea praeualebat. hoc etiam
nobis tacentibus et nulla de scripturis sanctis praedicationibusque
diuinis documenta promentibus mundus ipse iam loquitur et occasum
sui rerum labentium probatione testatur. non hieme nutriendis
seminibus tanta imbrium copia est, non frugibus aestate [*]

torrendis solita flagrantia est nec sic uerna de temperie sua laeta
sunt nec adeo arboreis fetibus autumna fecunda sunt. minus de
ecfossis et fatigatis montibus eruuntur marmorum crustae, minus
argenti et auri opes suggerunt exhausta iam metalla et pauperes
uenae breuiantur in dies singulos. et decrescit ac deficit in
aruis agricola, in mari nauta, miles in castris, innocentia in
foro, iustitia in iudicio, in amicitiis concordia, in artibus peritia,
in moribus disciplina. putasne tu tantam posse substantiam rei
senescentis existere, quantum prius potuit nouella adhuc et
uegeta iuuenta pollere? minuatur necesse est quicquid fine iam
proximo in occidua et extrema deuergit. sic sol in occasu suo
radios minus claro et igneo splendore iaculatur, sic declinante
iam cursu exoletis cornibus luna tenuatur, et arbor quae fuerat
ante uiridis et fertilis arescentibus ramis fit postmodum sterilis,
senectute deformis, et fons qui exundantibus prius uenis largiter
profluebat senectute deficiens uix modico sudore destillat. haec
sententia mundo data est, haec Dei lex est ut omnia orta occidant
et aucta senescant et infirmentur fortia et magna minuantur
et cum infirmata et deminuta fuerint finiantur.

Christianis inputas quod minuantur singula mundo senescente.