De consolatione philosophiae (2.5.2-2.5.6)

Sed quoniam rationum iam in te mearum fomenta 1
descendunt, paulo validioribus utendum puto. Age enim.
si iam caduca et momentaria fortunae dona non essent, quid I

in eis est, quod aut vestrum umquam fieri queat aut non
perspectum consideratumque vilescat? Divitiaene vel

vestrae vel sui natura pretiosae sunt, quid earum potius,
aurumne ac vis congesta pecuniae? Atqui haec effundendo

magis quam coacervando melius nitent, si quidem avaritia
semper odiosos, claros largitas facit. Quodsi manere apud
quemque non potest, quod transfertur in alterum, tunc est

pretiosa pecunia, cum translata in alios largiendi usu
desinit possideri. At eadem, si apud unum, quanta est
ubique gentium, congeratur, ceteros sui inopes fecerit; et
vox quidem tota pariter multorum replet auditum, vestrae
vero divitiae nisi comminutae in plures transire non
possunt;