Sed quoniam rationum iam in te mearum fomenta 1 
 descendunt, paulo validioribus utendum puto. Age enim. 
 si iam caduca et momentaria fortunae dona non essent, quid I 
 in eis est, quod aut vestrum umquam fieri queat aut non 
 perspectum consideratumque vilescat? Divitiaene vel 
 vestrae vel sui natura pretiosae sunt, quid earum potius, 
 aurumne ac vis congesta pecuniae? Atqui haec effundendo 
 magis quam coacervando melius nitent, si quidem avaritia 
 semper odiosos, claros largitas facit. Quodsi manere apud 
 quemque non potest, quod transfertur in alterum, tunc est 
 pretiosa pecunia, cum translata in alios largiendi usu 
 desinit possideri. At eadem, si apud unum, quanta est 
 ubique gentium, congeratur, ceteros sui inopes fecerit; et 
 vox quidem tota pariter multorum replet auditum, vestrae 
 vero divitiae nisi comminutae in plures transire non 
 possunt;