De Utilitate Credendi (7)

Iam porro analogiam, qua utriusque testamenti congruentia
perspicitur, quid ego dicam usos fuisse omnes, quorum auctoritati
illi cedunt? cum secum ipsi considerare possunt, quam
multa soleant dicere inmissa esse scripturis diuinis a nescio
quibus corruptoribus ueritatis. quae uox mihi semper quidem,
etiam cum eos audirem, inualidissima uisa est; nec mihi soli,
sed etiam tibi - nam bene memini — et nobis omnibus, qui
paulo maiorem diligentiam in iudicando habere conabamur
quam turba credentium. nunc uero posteaquam mihi sunt
exposita et enodata multa, quae me maxime mouebant, ea
scilicet, in quibus illorum plerumque se iactat et quo securius
sine aduersario, eo effusius exultat oratio, nihil mihi uidetur
ab eis inpudentius dici uel, ut mitius loquar, incuriosius et
inbecillius quam scripturas diuinas esse corruptas, cum id
nullis in tam recenti memoria extantibus exemplaribus possint
conuincere. si enim dicerent eas sibi penitus accipiendas
non putasse, quod ab his essent conscriptae, quos uerum
scripsisse non arbitrarentur, esset utcumque tergiuersatio eorum
rectior uel error humanior. hoc enim de illo libro fecerunt, qui
Actus apostolorum' inscribitur. quod eorum consilium cum
mecum ipse pertracto, nequeo satis mirari. non enim sapientiam
hominum in hac re, sed cor mediocre desidero. tanta enim liber
iste habet, quae similia sint his, quae accipiunt, ut magnae
stultitiae mihi uideatur non et hunc accipere et, si quid ibi
eos offendit, falsum atque inmissum dicere. aut si talis oratio [*]

inpudens est, sicuti est, cur in Pauli epistulis, cur in quattuor
euangelii libris ea ualere aliquid putant, in quibus haud scio
an multo plura sint proportione quam in illo libro esse potuerunt,
quae a corruptoribus interiecta credi uolunt ? sed nimirum
illud est, quod mihi uidetur, quod peto placidissimo et serenissimo
iudicio mecum consideres. nosti enim, quod auctoris sui
Manichaei personam in apostolorum numerum inducere molientes
dicunt spiritum sanctum, quem dominus discipulis se
missurum esse promisit, per ipsum ad nos uenisse. itaque si
illos Actus apostolorum' acciperent, in quibus euidenter
aduentus sancti spiritus praedicatur, non inuenirent, quomodo
id inmissum esse dicerent. uolunt enim nescio quos corruptores
diuinorum librorum ante ipsius Manichaei tempora
fuisse, corrupisse autem illos, qui Iudaeorum legem euangelio
miscere cupiebant. hoc de spiritu sancto dicere nequeunt,
nisi forte diuinasse illos adserant et posuisse in suis libris,
quod contra futurum aliquando Manichaeum, qui spiritum
sanctum per se missum esse diceret, proferretur. uerum de
spiritu sancto alias planius aliquid eloquemur. nunc ad hoc,
quod intenderam, redeamus.