De Utilitate Credendi (32)

Si autem Christo etiam credendum negant, nisi indubitata
ratio reddita fuerit, christiani non sunt. nam id aduersus
nos pagani quidam dicunt, stulte quidem, sed non sibi
aduersi nec repugnantes. hos uero quis ferat ad Christum se
pertinere profiteri, qui nisi apertissimam rationem stultis de
deo protulerint, nihil credendum esse contendunt? at ipsum
uidemus, quantum illa, cui et ipsi cedunt, docet historia nihil
prius neque fortius quam credi sibi uoluisse: cum illi nondum essent idonei, cum quibus ei res esset, ad diuina percipienda
secreta. quid enim aliud agunt tanta et tam multa miracula,
ipso etiam dicente illa fieri non ob aliud, nisi ut sibi crederetur?
fide ille stultos ducebat, uos ratione ducitis; clamabat
ille, ut crederetur, uos reclamatis; laudabat credentes ille,
uos obiurgatis. nisi uero aut in uinum aquam conuerteret, ut
alia omittam, si nihil tale facientem sed docentem homines [*] [*]

sequi possent, aut nihil pendenda uox illa est: credite deo,
et mihi credite, aut temeritatis ille culpandus est, qui eum
domum suam uenire noluit, solo eius imperio pueri sui morbum
credens esse cessurum. ergo ille adferens medicinam. quae
corruptissimos mores sanatura esset. miraculis conciliauit auctoritatem,
auctoritate meruit fidem, fide contraxit multitudinem,
multitudine obtinuit uetustatem, uetustate roborauit religionem:
quam non solum haereticorum ineptissima nouitas fraudibus
agens, sed nec gentium quidem ueternosus error uiolenter aduersans
aliqua ex parte conuelleret.