De Utilitate Credendi (14)

Sed nunc quod institui peragam, si possum, et sic
apud te agam, ut fidem catholicam non interim aperiam, sed
ad scrutanda eius magna mysteria eis. quorum animae sibi
curae sunt, spem diuini fructus et inueniendae ueritatis .
ostendam. nemo dubitat eum, qui ueram religionem requirit,
aut iam credere inmortalem esse animam, cui prosit illa religio,
aut etiam id ipsum in eadem religione uelle inuenire. animae
igitur causa omnis religio; nam corporis natura quoquo modo
se habeat, nullam curam ac sollicitudinem incutit ei, praesertim
post mortem, cuius anima tenuerit quo beata sit.
animae igitur causa uel solius uel maxime uera, si qua est,
religio constituta est. haec autem anima — uidero quam ob
causam et hoc obscurissimum esse confiteor — errat tamen ac
stulta est, ut uidemus, donec adipiscatur percipiatque sapientiam,
et fortasse ipsa est uera religio. num te ad fabulas
mitto? num aliquid cogo te temere credere? animam nostram
dico errore ac stultitia inretitam et demersam uiam, si [*] [*]
qua est, quaerere ueritatis. si hoc in te non est, da ueniam et
participare mecum, quaeso, sapientiam tuam; sin id, quod dico,
agnoscis in te, simul, obsecro, quaeramus uerum.