De Utilitate Credendi (12)

Quamobrem uellem mihi isti dicerent, in quo genere ponant
ecclesiae catholicae quem putant errorem. si in primo, graue
omnino crimen, sed defensionem longam non requirit; satis
est enim negare ita nos intellegere, ut illi, cum inuehuntur,
existimant. si in secundo, non minus graue est, sed eadem
uoce refellentur. si in tertio, nullum crimen est. age ac deinde
scripturas ipsas considera. quid enim libris obiciunt ueteris
quod dicitur testamenti? numquidnam, quod boni sunt, sed male
intelleguntur a nobis? at eos ipsi non accipiunt. an quia nec
boni sunt nec bene accipiuntur? at hoc superior defensio satis
expugnat. an illud dicent: quamuis bene a uobis accipiantur,
mali sunt tamen? quid est aliud uiuos, cum quibus res agitur,
aduersarios absoluere atque olim mortuos, cum quibus nulla [*]

contentio est. accusare? ego quidem illos uiros et omnia utiliter
memoriae mandasse et magnos ac diuinos fuisse et illam legem
dei iussu ac uoluntate promulgatam esse et conditam credo
et id, quamquam perpauca eius generis librorum sciam,
persuadere tamen facile possum. si mihi aequus et minime pertinax
animus adhibeatur. atque id faciam, cum copia nobis data
fuerit beniuolarum aurium ac mentis tuae; sed hoc cum
potero. nunc autem nonne mihi satis est, quoquo modo se
ista res habeat, deceptum non fuisse?