De Sancta Virginitate (24-25)

De quibus autem spadonibus loquitur deus
per Esaiam prophetam, quibus se dicit daturum in domo sua et
in muro suo locum nominatum, meliorem multo quam filiorum [*] [*]
atque filiarum, nisi de his, qui se ipsos castrant propter
regnum caelorum? nam illis, quibus ipsum uirile membrum
debilitatur, ut generare non possint, sicut sunt eunuchi diuitum
et regum, sufficit utique, cum christiani fiunt et dei
praecepta custodiunt, eo tamen proposito sunt, ut coniuges
si potuissent haberent, ceteris in domo dei coniugatis fidelibus
adaequari, qui prolem licite pudiceque susceptam in dei timore
nutriunt, docentes filios suos, ut ponant in deo spem suam,
non autem accipere meliorem locum quam est filiorum atque
filiarum. neque enim uxores animi uirtute sed carnis necessitate
non ducunt. contendat sane qui uoluerit de his prophetam
spadonibus hoc praenuntiasse, qui corpore abscisi sunt, iste
quoque error causae quam suscepimus suffragatur. neque enim
spadones istos eis qui in domo eius non habent locum praetulit
deus, sed eis utique qui in filiis generandis coniugalis
uitae meritum seruant. nam cum dicit: dabo eis locum
multo meliorem, ostendit et coniugatis dari, sed multo
inferiorem. ut ergo concedamus in domo dei praedictos futuros
eunuchos secundum carnem, qui in populo Israhel non fuerunt,
quia et ipsos uidemus, cum iudaei non fiant, tamen fieri
christianos, nec de illis dixisse prophetam, qui proposito continentiae
coniugia non quaerentes se ipsos castrant propter
regnum caelorum: itane tanta dementia quisquam est contrarius
ueritati, ut in carne factos eunuchos meliorem quam
coniugati locum in domo dei habere credat et pio proposito [*] [*] [*]
continentes, corpus usque ad contemptas nuptias castigantes,
se ipsos non in corpore, sed in ipsa concupiscentiae radice
castrantes, caelestem et angelicam uitam in terrena mortalitate
meditantes, coniugatorum meritis pares esse contendat et
Christo laudanti eos, qui se ipsos castrauerunt, non propter
hoc saeculum, sed propter regnum caelorum christianus contradicat,
adfirmans hoc uitae praesenti esse utile, non futurae?
quid aliud istis restat, nisi ut ipsum regnum caelorum ad
hanc temporalem uitam, in qua nunc sumus, adserant pertinere?
cur enim non et in hanc insaniam progrediatur caeca
praesumptio? et quid hac adsertione furiosius? nam etsi
regnum caelorum aliquando ecclesia etiam quae hoc tempore
est appellatur, ad hoc utique sic appellatur, quia futurae uitae
sempiternaeque colligitur. quamuis ergo promissionem
habeat uitae praesentis et futurae, in omnibus tamen
bonis operibus suis non respicit quae uidentur, sed quae
non uidentur. quae enim uidentur, temporalia sunt:
quae autem non uidentur, aeterna.

Nec sane spiritus sanctus tacuit, quod contra
istos inpudentissime ac dementissime peruicaces apertum atque
inconcussum ualeret eorumque beluinum inpetum ab ouili
suo inexpugnabili munitione repelleret. cum enim dixisset de
spadonibus: dabo eis in domo mea et in muro meo [*] [*]
locum nominatum, meliorem multo quam filiorum
atque filiarum, ne quis nimium carnalis existimaret aliquid
in his uerbis temporale sperandum, continuo subiecit: nomen
aeternum dabo eis, nec umquam deerit, tamquam
diceret: quid tergiuersaris inpia caecitas?- quid tergiuersaris?
quid serenitati ueritatis nebulas tuae peruersitatis offundis?
quid in tanta scripturarum luce tenebras unde insidieris inquiris?
quid temporalem tantummodo utilitatem promittis continentibus
sanctis? nomen aeternum dabo eis. quid ab
omni concubitu inmunes et eo quoque ipso, quo hinc sese
abstinent, ea quae sunt domini cogitantes, quomodo placeant
domino, ad terrenam commoditatem referre conaris? nomen
aeternum dabo eis. quid regnum caelorum, propter quod
se castrauerunt sancti spadones, in hac tantum uita intellegendum
esse contendis? nomen aeternum dabo eis. et si
forte hic ipsum aeternum pro diuturno conaris accipere, addo,
accumulo, inculco: n e.c umquam deerit. quid quaeris amplius?
quid dicis amplius? aeternum hoc nomen, quidquid
illud est, spadonibus dei, quod utique gloriam quandam propriam
excellentemque significat, non erit commune cum multis.
quamuis in eodem regno et in eadem domo constitutis. nam
ideo fortassis et nomen dictum est, quod eos, quibus datur,
distinguit a ceteris. [*]