De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (3.18)

At enim: si anima non est ex traduce, sed sola caro, ipsa
tantum habet traducem peccati et ipsa sola poenam meretur — hoc enim
sentiunt — iniustum esse dicentes, ut hodie nata anima non ex massa
Adae tam antiquum peccatum portet alienum. adtende, obsecro te,
quemadmodum uir circumspectus Pelagius — nam ex eius libro haec
quae modo posui uerba transcripsi — sensit quam in difficili de anima
quaestione uersetur. non enim ait, quia anima non est ex traduce,
sed \'si anima uon est ex traduce\', rectissime faciens de re tam
obscura, de qua nulla in scripturis sanctis certa et aperta testimonia
possumus inuenire aut difficillime possumus, cunctanter loqui potius
quam fidenter. quapropter ego quoque huic propositioni non praecipiti
assertione respondeo: \'si anima non est ex traduce, ergo quae
ista iustitia est, ut recens creata et ab omni delicto prorsus inmunis, ab
omni peccati contagione penitus libera, passiones carnis diuersosque
cruciatus et, quod est horribilius, etiam daemonum incursus in paruulis
sustinere cogatur? neque enim aliquid horum caro sic patitur,
ut non ibi anima potius, quae uiuit ac sentit, poenas luat. hoc enim
si iustum ostenditur, sic etiam ostendi potest qua iustitia in carne
quoque peccati subeat originale peccatum baptismatis sacramento [*] [*]
et gratiae miseratione mundandum. si autem illud ostendi non potest,
neque hoc posse arbitror. aut ergo utrumque occultum feramus et
nos homines esse meminerimus aut alias aliud de anima opus, si
necesse uidebitur, cautela sobria disputando moliamur\'.