De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.49)

Quapropter illi qui dicunt: si primi hominis peccato
factum est, ut moreremur, Christi aduentu fieret, ut credentes in eum
non moreremur, et addunt quasi rationem dicentes: neque enim praeuaricatoris
transgressio plus nobis nocuit, quam incarnatio uel redemptio [*] [*]
profuit saluatoris, cur non potius hoc adtendunt, hoc audiunt, hoc
sine disceptatione credunt, quod apostolus sine ambiguitate locutus
est: quia per hominem mors et per hominem resurrectio
mortuorum. sicut enim in Adam omnes moriuntur, sic
et in Christo omnes uiuificabuntur? neque enim aliunde
quam de corporis resurrectione dicebat. omnium ergo corporis mortem
factam per unum hominem dixit et omnium corporis resurrectionem
in uitam aeternam per unum Christum futuram esse
promisit. quomodo ergo \'plus nobis nocuit ille peccando, quam iste
profuit redimendo\', cum per illius peccatum temporaliter moriamur,
per istius autem redemptionem non ad temporalem uitam, sed ad perpetuam
resurgamus? nostrum ergo corpus mortuum est propter peccatum,
Christi autem corpus solum mortuum est sine peccato, ut fuso
sanguine sine culpa omnium culparum chirographa delerentur, quibus
debitores, qui in eum credunt, a diabolo antea tenebantur. ideo:
hic est sanguis meus, qui pro multis effundetur
in remissionem peccatorum.