De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.47)

Quae cum ita sint, ex quo per unum hominem peccatum
intrauit in hunc mundum et per peccatum mors et ita in
omnes homines pertransiit usque in finem carnalis huius generationis
et corruptibilis saeculi, cuius filii generant et generantur, nullo existente
homine, de quo in hac uita constituto ueraciter dici possit, quod
nullum habeat omnino peccatum excepto uno mediatore, qui [*] [*]
nos creatori nostro per remissionem reconciliat peccatorum, idem ipse
dominus noster hanc suam medellam nullis generis humani temporibus
ante ultimum futurum adhuc iudicium denegauit eis, quos per
certissimam praescientiam et iustissimam beneficentiam secum regnaturos
in uitam praedestinauit aeternam. namque ante natiuitatem
carnis infirmitatemque passionis et uirtutem resurrectionis suae
earum rerum futurarum fide eos qui tune fuerant informabat ad hereditatem
salutis aeternae, quarum rerum praesentium fide informauit
eos, qui cum gererentur aderant atque inpleri praedicta cernebant,
quarum etiam praeteritarum fide qui postea fuerunt et nos ipsos et
qui deinde futuri sunt informare non cessat. una ergo fides est, quae
omnes saluos facit, qui ex carnali generatione in spiritalem renascendo
saluantur, terminata in eo, qui uenit pro nobis iudicari et
mori, iudex uiuorum et mortuorum. sed huius unius fidei pro significationis
oportunitate per uaria tempora sacramenta uariata sunt.