De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.25)

Sint licet homines tanta excellentes iustitia, ut ad eos de
columna nubis loquatur deus, qualis Moyses et Aaron in sacerdotibus
eius et Samuhel in his qui inuocant nomen eius,
cuius magnae laudes pietatis et innocentiae scriptura ueridica [*] [*][*] [*] [*] [*]

praedicantur ab ineunte pueritia, ex quo eum mater uotum soluens
in templo dei constituit et seruum domino dedicauit, etiam de talibus tamen seriptum est:
tu propitius eras illis et uindicans in
omnes affectiones eorum. in filios quippe damnationis uindicat
iratus, in filios autem gratiae uindicat propitius, dum quem diligit
corripit et flagellat omnem filium quem recipit. nulla autem uindicta,
nulla correptio, nullum dei flagellum debetur nisi peccato excepto
illo, qui in flagella paratus est, ut experiretur omnia secundum
similitudinem sine peccato, ut esset sanctus sanctorum sacerdos
interpellans etiam pro sanctis, qui non mendaciter etiam de se quisque dicumnt:
dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus
debitoribus nostris. unde et ipsi qui contra haec disputant,
cum sint casta uita moribusque laudabiles nec dubitent facere,
quod illi diuiti pro consequenda uita aeterna consilium requirenti,
cum se respondisset iam omnia legis inpleuisse mandata, praecepit
dominus, si uellet esse perfectus, uenderet omnia quae habebat
et daret pauperibus thesaurumque transferret in caelum, nemo tamen
eorum audet dicere se esse sine peccato. quod, sicut credimus, non
fallaci animo dicunt; si autem mentiunter, eo ipso incipiunt uel
augere uel habere peccatum.