De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.10)

Adoptio ergo plena filiorum in redemptione fiet
etiam corporis nostri. primitias itaque spiritus nunc habemus, unde
iam filii dei re ipsa facti sumus; in ceteris uero spe sicut salui, sicut
innouati ita et filii dei, re autem ipsa quia nondum salui, ideo nondum
plene innouati, nondum etiam filii dei, sed filii saeculi. proficimus
ergo in renouationem iustamque uitam per quod filii dei sumus
et per hoc peccare omnino non possumus, donec totum in hoc
transmutetur, etiam illud, quo adhuc filii saeculi sumus; per hoc
enim et peccare adhuc possumus. ita fit ut et qui natus est ex deo
non peccet et, si dixerimus, quia peccatum non habemus, nos ipsos
decipiamus et ueritas non sit in nobis. consumetur ergo, quod filii [*] [*] [*] [*]
carnis et saeculi sumus, et perficietur quod filii dei et spiritu renati
sumus. unde idem Iohannes: dilectissimi, inquit, filii dei
sumus, et nondum apparuit quod erimus. quid est hoc
\'sumus\' et \'erimus\', nisi quia sumus in spe, erimus in re? nam
sequitur et dicit: scimus, quia, cum apparuerit, similes ei
erimus, quoniam uidebimus cum sicuti est. nunc ergo et
similes ei esse iam coepimus primitias habentes spiritus et adhuc
dissimiles sumus per reliquias uetustatis. proinde in quantum
similes, in tantum regenerante spiritu filii dei, in quantum autem
dissimiles, in tantum filii carnis et saeculi, illinc ergo peccare
non possumus; hinc uero, si dixerimus, quia peccatum non habemus,
nos ipsos decipimus, donec totum transeat in adoptionem et non
sit peccator et quaeras locum eius et non inuenias.