De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (1.62)

Deinde si-quod consequenter dicit-deus sic
dilexit mundum, ut filium suum unigenitum daret, ut
omnis, qui credit in eum, non pereat, sed habeat uitam
aeternam. periturus erat paruulus nec habiturus uitam aeternam,
si per sacramentum baptismi non crederet in unigenitum dei filium,
dum interim sic uenit, ut non iudicet mundum, sed ut saluetur mundus
per ipsum, praesertim quia sequitur et dicit: qui credit in [*] [*]
cum, non iudicatur; qui autem non credit, iam iudicatus
est, quia non credit in nomine unigeniti filii dei.
ubi ergo paruulos ponimus baptizatos nisi inter fideles, sicut uniuersae
ubique ecclesiae clamat auctoritas? ergo inter eos qui crediderunt
— hoc enim cis adquiritur per uirtutem sacramenti et offerentium
responsionem - ac per hoc eos, qui baptizati non sunt, inter eos
qui non crediderunt. porro si illi, qui baptizati sunt, non iudicantur.isti,
quia carent baptismo, iudicantur. quod uero adiungit:
hoc est au tem i udici umquia lux uenit in mu ndum et dilexerunt
homines tenebras magis quam lucem, unde lux
uenit in mundum um, nisi desuo dicit aduentu? sine cuius aduentus
sacramento quomodo paruuli esse dicuntur in luce? aut quomodo
non et hoc in dilectione tenebrarum habent, qui quemadmodum
ipsi non credunt, sic nec baptizandos suos paruulos arbitrantur,
quando eis mortem corporis timent? in deo autem facta dicit
opera eius, qui uenit ad lucem, quia intellegit iustificationcm
suam non ad sua merita, sed ad dei gratiam pertinere. deus est
enim, inquit apostolus, qui operatur in nobis et uelle et
operari pro bona uoluntate. hoc modo ergo fit omnium ex
carnali generatione ad Christum uenientium regeneratio spiritalis.
ipse hoc aperuit, ipse monstrauit, cum ab eo quaereretur quomodo
possent ista fieri, nemini humanam argumentationem in hac causa
liberamfecit.non alienentur parunli a gratia remissionis peccatorum;
non aliter transitur ad Christum, nemo aliter potest deo reconciliari
et ad deum uenire nisi per Christum.