De Nuptiis et Concupiscentia (2.49)

\'In uno\', inquit, \'homine iure uituperatur intentio
et origo laudatur, quia duo sunt, quae contrariis adplicentur;
in paruulo autem unum est, natura tantum, quia uoluntas
non est. illud ergo unum\', inquit, \'aut deo adscribetur aut
daemoni. si natura\', inquit, \'per deum est, non potest in ea
esse originale malum; si a diabolo, nihil erit, per quod homo
diuino operi uindicetur. perfecte itaque Manicheus est, qui
malum originale defendit\'. audiat potius aduersum ista quod
uerum est. in uno homine iure uituperatur intentio et natura
laudatur, quia duo sunt, quae contrariis adplicentur; sed etiam
in paruulo non unum est tantum, id est natura, in qua creatus
est homo a deo bono; habet enim et uitium, quod per unum [*] [*]
in omnes homines pertransiit, sicut sapit apostolus, non sicut
desipit Pelagius uel Caelestius uel eorum quicumque discipulus.
horum itaque duorum, quae in paruulo esse diximus, unum
adscribitur deo, alterum diabolo. et quod utrumque propter
unum horum, id est propter uitium subicitur potestati diaboli,
ideo non est incongruum, quia non fit ipsius diaboli potestate,
sed dei; subicitur autem uitium uitio, natura naturae, quia et
in diabolo utrumque est, ut, cum dilecti et electi de potestate
tenebrarum eruuntur, cui iure subduntur, adpareat quid donetur
iustificatis bonis a deo bona bene operante de malis.