De Ordine (1.9)

Quod cum seueriore quam putabat uoce dixissem, subticuit
aliquantum. et ego iam reliqueram coeptam et ad me redieram,
ne frustra occupare praeoccupatum atque inepte uellem; tum ille:
Egomet meo indicio quasi sorex,
inquit, non dictum est commodius apud Terentium quam nunc dici
a me de me potest; sed sane illud ultimum fortasse in contrarium
uertetur; quod enim ait ille:
hodie perii,
ego forte hodie inueniar. nam si non contemnitis, quod superstitiosi
solent, etiam de muribus augurari, si ego illum murem uel
soricem, qui me tibi uigilantem detulit, strepitu meo commonui, si
quid sapit, redire in cubile suum secumque conquiescere, cur non ego
ipse isto strepitu uocis tuae commonear philosophari potius quam
cantare? nam illa est, ut tibi cotidie probanti iam coepi credere, uera
et inconcussa nostra habitatio. quare, si tibi molestum non est atque
id fieri debere arbitraris, roga quod uis; defendam, quantum possum,
ordinem rerum nihilque praeter ordinem fieri posse asseram. tantum
enim eum animo imbibi atque hausi, ut, etiamsi me quisquam
in hac disputatione superarit, etiam hoc nulli temeritati sed rerum
ordini tribuam. neque enim res ipsa, sed Licentius superabitur.