De Ordine (1.10)

Ego rursum gaudens eis me restitui. tum Trygetio:
Quid, inquam, tibi uidetur? — Faueo quidem, inquit, ordini plurimum,
sed incertus sum tamen et rem tantam diligentissime discuti
cupio. - Fauorem, inquam, tuum illa ergo pars habeat; nam
quod incertus es, etiam cum Licentio ac me ipso tibi puto esse commune.
— Prorsus, ait Licentius, ego huius sententiae certus sum.
quid enim dubitem parietem, cuius mentionem fecisti, antequam
plane se erexit, diruere? non enim uere poetica tantum me auertere [*] [*]
a pliilosophi;i potest, quantum inueniendi ueri diffidentia. — Tum
Trygetius gaudentibus uerbis: Habemus, inquit, iam. quod plus est,
Licentium non Academicum. eos enim ille studiosissime defendere
solebat. — Haec modo, inquit, omitte quaeso, 110 mo hoc uafrum
quiddam et captatorium a nescio qua diuina ro, quae mihi so ostentare
coepit et cui mo inhiantem suspendo, detorqueat atque disrumpat.
— Hic ego multo uberius cernens abundare laetitias meas, quam
uel optare aliquando ausus sum, uersum Istum gestiens effudi:
sic pater ille deus faciat !
perducet enim ipse, si sequimur, quo nos ire iubet atque ubi ponere
sedem, qui dat modo ang-urium nostrisque inlabitur animis. nec
enim altus Apollo est, qui in speluncis in montibus in nemoribus
nidore turis pecudumque calamitate concitatus inplet insanos, sed
alius profecto est, alius ille altus ueridicus atque ipsa — quid enim
uerbis ambiam? — ueritas, cuius uates sunt, quicumque possunt
esse sapirntl\'s. ergo adgrediemur, Licenti; freti pietate cultores
uestigiis nostris ignem perniciosum fumosarum cupiditatum opprimamus.