De Ordine (1.30)

Hic ubi, ne plura dicerem, lacrimae mihi modum imposuerunt,
Licentius molestissime ferens, quod omnia scribebantur:
Quid enim, ait, fecimus, oro te ? - Adhuc, inquam, nec fateris saltem
peccatum tuum ? tu nescis in illa schola grauiter me stomachari
solitum, quod usque adeo pueri non utilitate ac decore disciplinarum
sed inanissimae laudis amore ducerentur, ut quosdam etiam [*]

aliena uerba recitare non puderet exciperentque plausus — o ingemescendum
malum! — ab eisdem ipsis, quorum erant illa, quae
recitabant. ita uos, quamuis nihil umquam, ut opinor, tale feceritis,
tamen et in philosophiam et in eam uitam, quam me tandem occupasse
laetor, aemulationis tabificae atque inanis iactantiae ultimam
sed nocentiorem ceteris omnibus pestem introducere ac proseminare
conamini et fortasse, quia uos ab ista uanitate morboque deterreo,
pigriores eritis ad studia doctrinae et ab ardore uentosae famae repercussi
in torporem inertiae congelabitis. me miserum, si necesse
erit tales etiam nunc perpeti, a quibus uitia decedere sine aliorum
uitiorum successione non possint! — Probabis, ait Licentius, quam
purgatiores futuri simus. modo illud obsecramus per omnia, quae
diligis, ut ignotum nobis uelis atque illa omnia deleri iubeas, simul
ut parcas etiam tabulis, quas iam non habemus. non enim aliquid
in libros translatum est eorum, quae a nobis multa disserta sunt.
— Prorsus, inquit Trygetius, maneat nostra poena, ut ea ipsa quae
nos inlicit fama flagello proprio a suo amore deterreat. ut enim
solis amicis et familiaribus nostris litterae istae innotescant, non
parum desudabimus. — Assensus est ille.