De Ordine (1.29)

Quid? ipse deus, inquam, non tibi uidetur agi ordine? —
Prorsus, inquit, uidetur. - Ergo agitur deus? ait Trygetius. — Et
ille: Quid enim? inquit; Christum deum negas, qui et ordine ad nos
uenit et a patre deo missum esse se dicit? si igitur deus Christum
\' ordine ad nos misit et deum Christum esse non negamus, non solum
agit omnia sed agitur etiam deus ordine. — Hic Trygetius addubitans:
Nescio, inquit, quomodo istuc accipiam. deum enim quando
nominamus, non quasi mentibus ipse Christus occurrit, sed pater.
ille autem tunc occurrit, quando dei filium nominamus. — Bellam
rem facis, inquit Licentius. negabimus ergo dei filium deum
esse? — Hic ille, cum ei respondere periculosum uideretur, tamen
se coegit atque ait: Et hic quidem deus est, sed tamen proprie
patrem deum dicimus. — Cui ego: Cohibe te potius, inquam;
non enim filius improprie deus dicitur. — At ille religione
commotus cum etiam uerba sua scripta esse nollet, urguebat [*] [*]

Licentius, ut manerent, puerorum scilicet more uel potius
hominum — pro nefas! — paene omnium, quasi uero gloriandi causa
inter nos illud ageretur. cuius motum animi cum obiurgarem
grauioribus uerbis, erubuit. qua eius perturbatione animaduerti
ridentem laetantemque Trygetium et ambobus: Itane agitis?
inquam; nonne uos mouet, quibus uitiorum molibus atque
imperitiae tenebris premamur et cooperiamur? haecinest illa
paulo ante uestra, de qua ineptus laetabar, attentio et in deum
ueritatemque surrectio? o si uideretis uel tam lippientibus oculis
quam ego, in quibus periculosis iaceamus, cuius morbi dementiam
risus iste indicet! o si uideretis! quam cito, quam statim quantoque
productius eum uerteretis in fletus! miseri, nescitis ubi simus? demersos
quidem esse animos omnium stultorum indoctorumque commune
est, sed non uno atque eodem modo demersis opem sapientia
et manum porrigit. alii sunt, credite, alii sunt, qui sursum uocantur,
alii, qui in profunda laxantur. nolite, obsecro uos, geminare mihi
miserias. satis mihi sint uulnera mea, quae ut sanentur, paene cotidianis
fletibus deum rogans indigniorem tamen esse me, qui tam
cito saner, quam uolo, saepe memet ipse conuinco. nolite, obsecro,
si quid mihi amoris, si quid necessitudinis debetis, si intellegitis,
quantum uos diligam, quanti faciam, quantum me cura exagitet
morum uestrorum, si dignus sum, quem non neglegatis, si denique
deo teste non mentior, nihil me plus mihi optare quam uobis, rependite
mihi beneficium, et si me magistrum libenter uocatis, reddite
mihi mercedem: boni estote!