De Natura Boni (34-37)

Item quia peccatum uel iniquitas non est appetitio
naturarum malarum, sed desertio meliorum, sic in scripturis
inuenitur scriptum: omnis creatura dei bona est, ac per
hoc et omne lignum, quod in paradiso deus plantauit, utique
bonum est. non ergo malam naturam homo appetiuit, cum
arborem uetitam tetigit, sed id, quod melius erat, deserendo
factum malum ipse commisit. melior quippe creator quam
ulla creatura, quam condidit: cuius imperium non erat deserendum,
ut tangeretur prohibitum quamuis bonum, quoniam
deserto meliore bonum creaturae appetebatur, quod contra
creatoris imperium tangebatur. non itaque deus arborem malam
in paradiso plantauerat, sed ipse erat melior, qui eam tangi
prohibebat.

Ad hoc enim et prohibuerat, ut ostenderet animae
rationalis naturam non in sua potestate, sed deo subditam
esse debere et ordinem suae salutis per oboedientiam custodire,
per inoboedientiam corrumpere. hinc et arborem, quam
tangi uetuit, sic appellauit "dinoscentiae boni et mali,"
quia cum eam contra uetitum tetigisset, experiretur poenam
peccati et eo modo dinosceret, quid interesset inter oboedientiae
bonum et inoboedientiae malum.

Nam quis ita desipiat, ut dei creaturam maxime in
paradiso plantatam uituperandam putet, quandoquidem nec
ipsae spinae ac tribuli, quos peccatori in labore conterendos [*] [*]

Proinde si custodiant omnes naturae modum et speciem
et ordinem proprium, nullum erit malum; si autem his bonis
quisque male uti uoluerit, nec sic uincit uoluntatem dei. qui
etiam iniustos iuste ordinare nouit, ut si ipsi per iniquitatem
uoluntatis suae male usi fuerint bonis illius, ille per iustitiam
potestatis suae bene utatur malis ipsorum recte ordinans in
poenis, qui se peruerse ordinauerint in peccatis.