De Natura Boni (14-17)

Sed in his omnibus quaecumque parua sunt. in maiorum
comparatione contrariis nominibus appellantur: sicut in hominis
forma quia maior est pulchritudo. in eius comparatione
simiae pulchritudo deformitas dicitur. et fallit inprudentes,
tamquam illud sit bonum et hoc malum; nec intendunt in
corpore simiae modum proprium, parilitatem ex utroque latere
membrorum, concordiam partium, incolumitatis custodiam et
N cetera, quae persequi longum est.. [*]

Sed, ut quod dicimus intellegatur et nimium tardis
satis fiat, uel etiam pertinaces et apertissime ueritati repugnantes
cogantur quod uerum est confiteri, interrogentur,
utrum corpori simiae possit nocere corruptio. quod si potest,
ut foedius fiat, quid minuit nisi pulchritudinis bonum ? unde
tamdiu aliquid remanebit, quamdiu corporis natura subsistit
proinde si consumpto bono natura consumitur, bona est ergo
natura. sic et tardum dicimus ueloci contrarium; sed tamen .
qui se omnino non monet, nec tardus dici potest. sic acutae.
uoci contrariam uocem dicimus grauem uel canorae asperam;
sed si omnem speciem uocis penitus adimas, silentium est,
ubi uox nulla est: quod tamen silentium eo ipso, quod uox
nulla est. tamquam contrarium uoci solet obponi. sic et lucida
et obscura tamquam duo contraria dicuntur; habent tamen
et obscura aliquid lucis, quod si penitus careant, ita sunt
tenebrae lucis absentia sicut silentium uocis absentia.

Quae tamen etiam priuationes rerum sic in uniuersitate
naturae ordinantur, ut sapienter considerantibus non indecenter
uices suas habeant. nam et deus certa loca et tempora non
inluminando tenebras fecit tam decenter quam dies. si enim
nos continendo uocem decenter interponimus in loquendo
silentium: quanto magis ille quarundam rerum priuationes
decenter facit sicut rerum omnium perfectus artifex ? unde
et in hymno trium puerorum etiam lux et tenebrae laudant
deum, id est eius laudem bene considerantium cordibus
pariunt.

Non ergo mala, in quantum natura est, ulla natura, [*]