De Fide et Operibus (49)

Iam satis, quantum arbitror, de illa tota opinione
quid mihi uideretur exposui, ubi tres quaestiones mouerunt:
unam de permixtione in ecclesia bonorum et malorum tam-
quam tritici et zizaniorum. ubi cauendum est, ne ideo putemus
esse propositas istas similitudines, uel hanc uel de inmundis
in arca animalibus uel quaecumque alia idem significant, ut
dormiat ecclesiae disciplina, de qua in figura illius mulieris
dictum est: seuerae sunt conuersationes domus eius,
sed ut non eo usque progrediatur dementiae potius temeritas
quam seueritas diligentiae, ut quasi bonos a malis per nefaria
schismata separare praesumat. neque enim per has similitudines
et praenuntiationes consilium desidiae bonis datum est, qua
neglegant, quod prohibere debent, sed patientiae, qua perferant
salua doctrina ueritatis, quod emendare non ualent. nec quia
scriptum est introisse ad Noe in arcam etiam inmunda animalia,
ideo praepositi uetare non debent, si qui inmundissimi
ad baptismum uelint intrare saltantes, quod est certe mitius
quam moechantes; sed per hanc figuram rei gestae praenuntiatum
est inmundos in ecclesia futuros propter tolerantiae
rationem, non propter doctrinae con-uptionem uel disciplinae [*] [*]
dissolutionem. non enim quacumque libuit intrauerunt inmunda
animalia arcae conpage confracta, sed ea integra per
unum atque idem ostium, quod artifex fecerat. altera quaestio
est, in qua eis uisum est fidem solam baptizandis esse tradendam,
postea uero iam baptizatos docendos esse de moribus.
sed satis demonstratum est, nisi fallor, tunc magis pertinere
ad curam speculatoris, cum omnes, qui fidelium conpetunt
sacramentum, omnia quae dicuntur intentius et sollicitius
audiunt, non tacere de poena, quam male uiuentibus dominus
comminatur, ne in ipso baptismo rei sint grauissimorum
criminum, quo ueniunt, ut remittatur reatus omnium peccatorum.
tertia quaestio est periculosissima, qua parum considerata
et non secundum diuinum eloquium pertractata tota illa opinio
mihi uidetur exorta, in qua promittitur scelestissime turpissimeque
uiuentibus, etiamsi eo modo uiuere perseuerent et
- tantummodo credant in Christum eiusque sacramenta percipiant,
eos ad salutem uitamque aeternam esse uenturos contra
apertissimam domini sententiam, qui desideranti uitam aeternam
respondit: si uis uenire ad uitam, serua mandata,
et commemorauit (quae mandata\', ubi ea scilicet peccata
uitantur quibus nescio quomodo salus aeterna promittitur
propter fidem sine operibus mortuam. de his tribus quaestionibus
satis, quantum existimo, disputaui demonstrauique sic
tolerandos in ecclesia malos, ut non neglegatur ecclesiastica [*] [*] disciplina; sic catechizandos eos, qui baptismum petunt, ut
non solum audiant atque suscipiant, quid credere, uerum
etiam qualiter uiuere debeant; sic promitti fidelibus uitam
aeternam, ut non etiam per fidem mortuam, quae sine operibus
saluare non potest, ad eam se quisque peruenire posse
arbitretur, sed per illam fidem gratiae, quaeperdilectionem
operatur. non itaque culpentur dispensatores fideles, non
sua neglegentia uel pigritia, sed quorundam potius contumacia,
qui pecuniam dominicam recusant accipere et adulterinam
suam cogunt seruos dominicos erogare, dum nolunt saltem
tales mali esse, quales sanctus Cyprianus commemorat, saeculo
uerbis solis et non factis renuntiantes, quando nec uerbis
renuntiare diaboli operibus uolunt, cum se in adulterio permansuros
uoce apertissima profitentur. si quid ab eis dici solet,
quod forte disputando non adtigi, tale arbitratus sum, cui
mea responsio necessaria non fuisset, siue quod ad rem, de
qua agitur. non pertineret, siue quod tam leue esset, ut a
quolibet facillime redargui posset. [*] [*] [*] [*]