De Fide et Operibus (48)

Caueamus ergo diligenter in adiutorio domini
dei nostri non facere homines male securos, dicentes eis,
quod si fuerint in Christo baptizati, quomodolibet in ea fide
uixerint, eos ad salutem aeternam esse uenturos, ne sic faciamus
christianos, quomodo iudaei proselytos, quibus dominus
ait: uae uobis, scribae et pharisaei, qui circumitis
mare et terram facere unum proselytum; cum
autem feceritis, facitis eum filium gehennae duplo
quam uos estis; sed potius sanam doctrinam dei magistri
in utroque teneamus, ut sancto baptismo consona sit uita
christiana nec cuiquam homini, si utrumlibet defuerit, uita
promittatur aeterna. qui enim dixit: nisi quis renatus
fuerit ex spiritu sancto, non intrabit in regnum [*] [*]
caelorum, ipse etiam dixit: nisi abundauerit iustitia
uestra super scribarum et pharisaeorum, non intrabitis
in regnum caelorum. de illis quippe ait:
scribae et pharisaei cathedram Moysi sedent. quae
dicunt facite; quae autem faciunt, facere nolite;
• dicunt enim et non faciunt. ergo iustitia eorum est
\'dicere et non (facere). ac per hoc nostram esse uoluit abundantem
super illorum *dicere et facere\'; quae si non fuerit,
non intrabitur in regnum caelorum. non quia quisquam ita
debet extolli, ut, non dicam apud alios iactare, sed apud
se ipsum putare audeat se in hac uita esse sine peccato,
sed nisi essent quaedam ita grauia, ut etiam excommunicatione
plectenda sint, non diceret apostolus: congregatis
uobis et meo spiritu tradere huius modi
satanae in interitum carnis, ut spiritus saluus sit
in die domini Iesu. unde etiam dicit: ne lugeam multos,
qui ante peccauerunt et non egerunt paenitentiam
super inmunditiam et fornicationem quam
gesserunt. item nisi essent quaedam non ea humilitate
paenitentiae sananda, qualis in ecclesia datur eis, qui proprie
paenitentes uocantur, sed quibusdam correptionum medicamentis,
non diceret ipse dominus: corripe eum inter te
et ipsum; si te audierit, lucratus es fratrem tuum.
postremo nisi essent quaedam, sine quibus haec uita non [*] [*]
agitur, non cotidianam medellam poneret in oratione, quam
docuit, ut dicamus: dimitte nobis debita nostra, sicut
et nos dimittimus debitoribus nostris.